خانه دوست
کی بود کی بود؟ من نبودم
چرا هر چی سنگه مال پای لنگه؟ یعنی چرا اصولا سنگها به پاهای لنگ علاقه وافر دارند همیشه و همه جا چه در پیادهرو، چه روی خط عابر پیاده و چه در بیابان در به در میگردند تا یک جفت پای لنگ پیدا کنند؟
از این که سوال ما باعث شد، شعر بسرایید، ممنون هستیم اما این شعر شما کمی دستکاری شد،تا وزن سطرهایش درست شود؛ (البته با اجازه)
سوالتون که سخته / ولی کمی قشنگه
کسی که میده جواب/ معلومه پس زرنگه
گاهی برای یه سنگ/ شیشه همون جفنگه
اما همه میدونیم/ سنگ مال پای لنگه
برای لنگی پا/ چاره کار تفنگه
البت نداره فایدهای/ تفنگ بی فشنگه
حالا شما پرسیدین/ سنگ مال پای لنگه؟
نشد بگم جوابو/ تقصیر جای تنگه
بدون نام از نطنز: نمیدونم شما چرا هر چی را که لنگ است، به سنگ نسبت میدهید. خوب مگه فقط سنگ به پا میخوره که لنگ بشه؟ بعضی وقتها آدم خودش رو به سنگ میزنه. البته اگه دست شما باشه، همه چیز را میاندازید،گردن سنگ بخت برگشته. آخه توی این دنیای پیشرفته و تکنولوژی زده، مگه سنگی هم پیدا میشه که تقصیر را گردنش بیندازیم؟ این قدر ما پیشرفتهایم که نه ساختمان فرسودهای داریم که سنگ داشته باشه، نه یک خیابون بدون چاله و چوله که بخواهیم با سنگ پرش کنیم. حالا شما باز هم بگین وقتی که لنگ میزنیم، مال سنگ بخت برگشته است. نه عزیز من، بروید یه فکری بکنید قبل از این که همه چیز را سر سنگ بیچاره نگون بخت بشکنید.
امید قاسمی از آبادان: آقا شما چرا این سوال رو دیگه میپرسی؟ مگه نمیدونی؟ کافیه بروید، اتحادیه صنف سنگ و قلوه سنگ و این چیزها تا ببینید که هر چی آدرس برای لنگ کردن پاها دارن، آدرس نسل سومیهاست. یعنی اصلا وظیفه شون اینه که بیان سراغ پای ما نسل سومیها و بزنن چلاغ مون کنند. این جوری حالش بیشتره! آره داداش، این که دیگه پرسیدن نداشت، داشت؟
فروغ گلستانی از شیراز: شاید خیلی هم تقصیر سنگها نباشد. شاید تقصیر از خود ماست که تا سنگ نخوره به کله مون یا پاهامون. معنی سنگ رو نمیفهمیم. نه که به قول مادرها سرتق باشیم، نه. ولی این جوری عادت کردیم. عادت کردیم معنی هر چیزی رو خودمون درک کنیم و بفهمیم. شاید این سنگهای بیچارهای که ازش حرف میزنید، خیلی هم دلشون نخواد سراغ ما بیان، ولی خب ما هم دست خودمون نیست دیگه، چه میشه کرد؟ بالاخره نسل سومی گفتن، چیزی گفتن، برگ چغندر نگفتن که!!!
گفت و گو
