سلامت روان
جنون جوانی
جنون جوانی یا همان اسکیزوفرنی عبارت است از جدایی یا از هم پاشیدگی در شخصیت فرد؛ شاید جدایی از واقعیت نام بهتری برای آن باشد، زیرا شخص غالبا به دور از دنیای خارج و در دنیای کوچک خود زندگی میکند. اسکیزوفرنی یکی از وخیمترین اختلالات روانی است و افراد مبتلا به آن با انواع مختلف هذیانها و توهمها دست به گریبانند. این بیماری غالبا پس از بلوغ در جوانها آغاز میشود و در بیمار اختلالهای عاطفی، هوشی، رفتاری و نیز اختلال اساسی در ارتباط با واقعیتها و ایجاد مفاهیم به وجود میآید. این بیماری از 15 تا 35 سالگی میان جوانان شیوع دارد و قبل از 15سالگی و بعد از 45 سالگی نادر است بدین جهت اسکیزوفرنی را «جنون جوانی» خواندهاند.
نشانهها
دوریگزینی و درونگرایی بیش از معمول، از دست دادن انگیزهها، محدودیت شدید هیجانات یا بروز نابجای هیجانات، هذیانها، باورهای کاذب و غیرواقعی تغییرناپذیر توهم (مثلا شنیدن صداها یا دیدن چیزهایی که وجود خارجی ندارند)، اختلال تفکر که خود را با تکلم آشفته و غیرمرتبط نشان میدهد. وجود این باور در بیمار که دیگران افکار وی را شنیده یا میدزدند یا او را تحت کنترل دارند، از جمله علائم این بیماری است اما ظاهر شدن علائم در بیمار ممکن است ماهها تا سالها بهطول انجامد.
درمان
هدف از درمان در این بیماری کمک به بیمار برای بازگشت به عالم واقعیت است. درمان با داروهای تخفیفدهنده علائم شروع میشود. پس از کنترل علائم، درمان با رواندرمانی و توانبخشی که به فرد در جهت کسب دوباره مهارتها و الگوهای رفتاری طبیعی کمک میکند، ادامه مییابد.
خانواده و سایر افراد دارای نقش مهم در زندگی بیمار نیز باید در درمان مشارکت داشته باشند تا معضلات بیمار را درک کرده و بدانند برای کمک به بیمار چه میتوانند انجام دهند. بیماران دچار اسکیزوفرنی گاهی در زندگی با دیگران مشکل دارند.در درمان این بیماری معمولا داروهای ضد جنون تجویز میشود. در اکثر بیماران مصرف مادامالعمر این داروها لازم است.
سرنوشت بیماران
با درمان صحیح حدود یک سوم بیماران کاملا بهبود یافته و به زندگی عادی خود برمیگردند. در یک سوم دیگر نیز همه علائم بیماری از بین نمیرود، ولی این گروه هم قادر به بازگشت به اجتماع و بازیابی بخش عمدهای از عملکردهای خود هستند و بالاخره یک سوم باقیمانده مبتلایان هیچگاه بهبود قابل توجهی پیدا نمیکنند و نیاز به بستریهای مکرر در بخشهای روانپزشکی خواهند داشت.
نقش خانوادهها
و اما خانوادههایی که بیمار اسکیزوفرنیک دارند چه کاری میتواند برای او انجام دهد روانپزشکان 5 توصیه برای این خانوادهها دارند:
1- مهمترین وظیفه خانواده به رسمیت شناختن بیماری در عضو خانواده است. متأسفانه خیلی از خانوادهها وجود بیماری روانی را در فرزند، همسر یا والدین خود انکار میکنند.
2- دومین وظیفه خانواده، حفظ آرامش در محیط خانه و پرهیز از خردهگیریها و سرزنشهای ناموجه نسبت به بیمار است.
3- سومین وظیفه افراد خانواده، همکاری در درمان بیمار است، چه درمانهای دارویی و چه درمانهای روانی اجتماعی. برای نمونه باید مراقب مصرف دارو توسط بیمار باشند و از اظهارنظرهای نامربوط راجع به دارو و درمان بپرهیزند.
4- چهارمین وظیفه خانواده آن است که با نوع بیماری و نشانههای بیماری مریضشان آشنا باشند و وضعیت او را همیشه زیر نظر بگیرند و در صورت برگشت نشانهها بیدرنگ با پزشک تماس حاصل کنند.
گفت و گو
