هست‌ و نیست‌های دیجیتال‌

2. سیستم‌های موجود مخابراتی و ارتباطی کشور را تا چه حد می‌شناسیم و از قابلیت‌های فعال آن اطلاع داریم؟ آیا فقط منتظرMMS و دیگر بایدها و خواسته‌های به حق خود هستیم و بر امکانات موجود چشم پوشیده‌ایم؟ اگر در پرداخت وجه قبض تلفن همراه خود تا ثانیه‌ آخر تاخیر داشتید و از قضا به بانک هم دیر رسیدید، دستگاه خودپرداز هم کار نمی‌کرد به یک دفتر ارتباطی  بروید و همان‌جا قبض خود را بپردازید. به سراغ گوشی‌های خودمان برویم: آیا می‌دانیم فعال‌کردن کدPIN  چه مزایایی در پی دارد؟ آیا سازمان‌های متولی هم نقش خود در اطلاع‌رسانی را «کارآمد» و «اثربخش» انجام داده‌اند و می‌دهند؟

3. از بانکداری الکترونیکی صحبت می‌کنیم و مدام از محل سپرده‌های خودمان در بانک برایمان تبلیغات چندصد میلیونی می‌کنند که چنین و چنان امکانات و قابلیت‌هایی در سیستم بانکی فراهم شده است. بگذریم از این که هنوزATM  ها آن چه ما می‌خواهیم و آن‌گونه که می‌پسندیم نیستند و هر بانکی ساز خود را با کارت خود می‌زند و کدهای دسترسی کار با حساب بانکی برای استفاه پای وب، محدودیت‌های مراجعه حضوری برای فعال‌سازی و ... دارند. دوستی را دیدم که در کیفش همه رقم کارت بانکی داشت. پرسیدم چه خبر است که چنینی و گفت ناچار بوده‌ام! فلان سازمان اصرار دارد که از این بانک شماره حساب بدهم و دیگر تاکید می‌کند که باید بانکت بانک ما باشد و آن یکی هم می‌گوید که نمی‌تواند به حسابی جز بانک خودشان پول بریزد و خلاصه بعضی از این کارت‌ها یک‌بار مصرف شده‌اند و او هم به ناچار چندین کارت و چند حساب و رمز دارد. به راستی چرا باید چنین باشد آیا در مسیر پول الکترونیکی و بانکداری الکترونیکی گام برمی‌داریم؟

4. دنیای دیجیتال دنیای شگفت‌انگیزی است اما ناشناخته و مبهم نیست. بسیاری از چیزهایی که امروز ما را در ایران ذوق‌زده می‌کند در کشورهای دیگر با سال‌های سابقه استفاده عادی تلقی می‌شوند. جوان‌ها و نوجوان‌ها و کودکان ما با ابزارهای دنیای دیجیتال زندگی می‌کنند و چیزهایی را می‌دانند که مدیران مدعی‌مان هم از آن غافل‌اند. از مسؤولان محترم تقاضا داریم صادقانه و آگاهانه مردم را در جریان بود و نبود امکانات و خدمات اینترنت و تلفن همراه و ... قرار دهند. حاشیه رفتن‌ها و پوشیده نگه‌داشتن‌ها اعتمادها را خدشه‌دار می‌کند و از وفاداری مشتریان می‌کاهد. با آگاه بودن از نشدن بسیاری از کارها،‌ هم مشتری می‌داند که چطور برای کار و نیازش برنامه‌ریزی کند و هم از گلایه‌های نامربوط و انتظار بی‌حاصل پرهیز می‌کند.