منطقه ویژه بین‌المللی در توس

به گزارش ایسنا منطقه خراسان، محمد جواد محمدی زاده گفت: ما فردوسی حماسه سرای بزرگی را می شناسیم که موحد است و ارادتمند به نبی اسلام (ص) و شیفته علی(ع). تاریخ به ما یاد داد ملتی مانایی و ماندگاری دارد که هویت دارد و هویتش از لابه لای تاریخ از مفاخر و تمدنش جستجو می شود و شاهدی رساتر و رفیع تر از فردوسی برای فارسی زبانان کجا می توان یافت.

وی با اعتقاد بر این که بزرگداشت مفاخر تجلیل از فرهنگ و ادب و معرفت واندیشه یک ملت است، گفت: در این میان فردوسی به دلیل بهره گیری از آبشخور پیش از اسلام و بعد از اسلام معنی و جلوه ای دیگر دارد.

وی با بیان اینکه شاهنامه سند هویت فرهنگی و شناسنامه ملی ماست، گفت: این اثر باید محور همبستگی ملی و انسجام و وحدت و همیاری همه ملل فارسی زبان باشد.

محمدی زاده گفت: پنجاه هزار بیت شاهنامه گنجینه ای است که رهاورد ارزنده اجدادمان است. هنر فردوسی این است که از لابه لای تاریخ گرد و خاک را زدوده و این فرهنگ را در قالب نظم با هنر عرضه کرده، هنری که در آن به امانت در نقل مطالب وفادار است.

وی افزود: هنر فردوسی در وصف درست از مناظر طبیعت، نکات حکمت آموز و پندهای ارزنده در لابه لای داستان هاست، هنری که برای همه مردم قابل فهم و لمس است؛ بنابراین اگر فردوسی در بین خاص و عام محبوبیت دارد بی دلیل نیست. شاعر شیرین سخنی که نه تنها اشعار حماسی و رزمی او در خور ستایش است بلکه داستان های بزمی و عاشقانه او نیز قابل تقدیر است. عشق به سرزمین و عاشقی که زیبایی های مادی و معنوی این دیار را به خوبی تصویر می کند و برای اعتلای سرزمینش تا پای جان ایستاده است. فردوسی که حتی با وجود رنج و درد و زخمی که بر دل دارد، سنگ دلی چون محمود غزنوی را تحت تاثیر قرار می دهد.تمام ابزار تتمیع برای او فراهم بود اما او ثروت فراوان خود را برای عهدی که با ایرانیان داشت، هزینه کرد.

وی گفت: اگر ما ادعا کنیم که دوران فردوسی و گذر او از بزنگاه حساس تاریخ کشورمان دوران سرنوشت ساز است که باید چیستی و فرهنگ هستی ما در این دوران تثبیت شود، حرفی گزاف نیست. اگر او نبود، چیستی و هستی تاریخ ملت ما حتماً آْسیب جدی می دید و نقش فردوسی در چیستی و هستی تاریخ ما بی بدیل است. شاهنامه نوید دهنده روزگار علم و خرد است و اگر ایران اسلامی تاکنون به خردورزی و تمدن سازی شهره دارد، دلیلش وجود مفاخری چون فردوسی است.

استاندار خراسان رضوی با بیان اینکه امروز شاهنامه افتخار هر ایرانی است و این اثر با ماست و حیثیت ملی و دینی در گرو هستی ایرانی که در شاهنامه معرفی شده است، می‌باشد، گفت: بنابراین پیوند ایران و ایرانی با شاهنامه پیوندی نا گسستنی است. ما اگر مفاهیم بزرگی را در مورد انسان و انسانیت پیگیری می کنیم جایگاه فردوسی در این موضوع شاخص است.

وی در ادامه با اشاره به شاخص های شاهنامه از جمله توحید و یکتاپرستی، هویت دینی ایرانیان، خردورزی و خردپروری گفت: فردوسی دین و مذهب را به عنوان مطلبی در تاریخ ایران تاکید ورزیده است. حفظ وطن و دفاع از میهن و عشق به ایران و حماسه ای که در شاهنامه جلوه‌گر است، حقیقتاً اوجش را در زبان فردوسی می توان یافت.

وی در ادامه با اشاره به برگزاری همایش های فردوسی گفت: به نظر می رسد برای پاسداشت این حماسه سرای باید پای را فراتر از این اقدامات گذاشت و بررسی کنیم که جایگاه فردوسی در هنر چگونه جلوه یافته است؟

وی با طرح این سوال که فردوسی چه خدمتی به جامعه ما کرده است و آیا جامعه ما ارزش او را پاس داشته است، گفت: فردوسی فضای معنوی فرهنگ و تمدن و دیانت مردم را در اشعارش در قالب قهرمانانی در شاهنامه تصویر کرده است. به راستی چقدر این پیام را در قالب هنر امروز به نمایش گذاشته ایم؟ در حالی که در عصر ارتباطات و جنگ رسانه ای و در برابر مخالفان فرهنگ و تمدن و مخالفان فردوسی و همچنین وجود هجمه های ناجوانمردانه به تاریخ و هویت ملت ها که سعی می کنند جوانان ما را با وجود این مردان عنکبوتی خودشان در فضاهای غیر واقعی جذب کنند آیا ما نباید بر باورهای قوی خود تکیه کنیم و باید وارد کننده افکاری باشیم که مضر است؟

محمدی زاده با بیان اینکه صرف نداشتن ابزار و پول دلیل پاسخ گویی به این سوالات نمی شود، گفت: فردوسی این امر را خود ثابت کرده است که در زمان نداشتن ها و نتوانستن ها، داشت و توانست و آیا ما به عنوان فرزندان خلفی برای فردوسی خوب عمل کرده ایم؟ به نظر می رسد قلم به دستان و پژوهشگران باید نسبت به این کاستی ها در کنار تصمیم گیرنده ها نیز چاره اندیشی کنند.

وی افزود: چقدر از المان های شهری مان در فضاهای فرهنگی فردوسی حیات دارد و معنا شده‌است؟

استاندار خراسان رضوی با اعتقاد بر این که این کاستی ها بسیار است و در معماری و منظر شهرمان باید تلاش بیشتری در این زمینه کنیم، گفت: فردوسی در ما زنده است چون فارسی صحبت می کنیم و امکان فرار از او نیست اما چقدر در ساحت معنوی از او بهره گرفته و خودمان را در تاریخ جستجو کرده ایم.