این روزها همه منتظر پاگرفتن پدیدههای لیگ برتر کشورمان هستند و هرچه منتظر میمانند، کمتر به نتیجه میرسند. پدیدههای آغازین فصل نظیر جلال رافخایی، احمد جمشیدیان، روحالله عطایی، محمدباقر زعفرانی، مجید غلامنژاد، وحید امرایی، محسن مسلمان و... برخلاف انتظار نتوانستند به حرکت روبه رشد خود ادامه دهند. از سوی دیگر علی مولایی به دلیل استفاده از مواد نیروزا محروم شد و میلاد میداوودی هم برای درآمد بیشتر به امارات رفت.
کد خبر: ۱۷۲۱۱۹
در این شرایط لیگ برتر به حرکت خود در روزهای حساس پایانی ادامه میدهد، اما کیست که در پویایی این لیگ شک نداشته باشد. در چنین فضایی که جوانها با وجود داشتن فرصت مناسب کمتر میدرخشند، دیدن بازی کریم باقری در 34 سالگی، چشمها را خیره میکند. درخشش کریم باقری در این فصل از یک سو باعث خوشحالی است؛ چراکه او واقعا از نظر اخلاقی ورزشکار خوبی است؛ اما از سوی دیگر موجب میشود ما بیشتر افسوس بخوریم که چرا از این بازیکن در چند سال اخیر در تیم ملی نتوانستهایم استفاده کنیم. افسوس دیگرمان به خاطر این است که کار لیگ ما به کجا کشیده که ستارهاش یک هافبک 34 ساله است که به نسل گذشته فوتبال ما تعلق دارد.
در این که بازیکنان جوان کنونی فوتبال ما شایستگیهای بسیاری دارند، نباید تردید کرد؛ اما مشکل اینجاست که آنها همچون بازیکنان نسل گذشته، پرانگیزه نیستند و سقف آرزوهایشان پایین است. بارها شاهد بودهایم که بازیکنان جوان بااستعداد ما بعد از یکی دو بازی که درخشش داشتهاند، به بازیکنانی معمولی مبدل شدهاند و نتوانستهاند مدارج ترقی را به نحو مطلوب طی کنند. شاید هم در باشگاههای ما از نظر روحی، روانی روی این بازیکنان خوب کار نمیشود.
چه خوب است که این بازیکنان با الگو قرار دادن بازیکنانی چون کریم باقری، علی دایی، مهدی مهدویکیا و... موجب شکلگیری نسل طلایی جدید برای فوتبال ما شوند. فوتبال ملی ما این روزها واقعا به چنین نسلی احتیاج دارد.