رضا رفیع
سعدی و نفرات بعدی!
الیوم روز گرامیداشت و بزرگداشت و نکوداشت شیخ شیراز، حضرت مستطاب جناب سعدی شیرازی است. در باب سعدی علیه الرحمه، بزرگانی چون استاد عباس کیارستمی (حفظه الله فی هنر هفتمه!) چنان موسع و درخور سخن گفتهاند که دیگر جایی برای امثال این کمترین باقی نمیماند که عرضاندام کنند.
جایی که عقاب پر بریزد / از بنده لاغری چه خیزد؟
فلذاست که جرات حرف زدن ندارم. بدون گرامیداشت گرفتن ما هم «ذکر جمیل سعدی در افواه افتاده وصیت سخنش در بسیط زمین [فرو] رفته.. و منشآتش را چون کاغذ زر میبرندالخ». اینها را خود ایشان در باب گرامیداشت خود قبلاها گفتند. پس همان بهتر که ماست خود را کیسه کنم و دیگران را سرکیسه نکنم.
از روی دست سعدی:
بنشینم و «طنز» پیش گیرم/ دنباله کار خویش گیرم
فقط همین مقدار عرض کنیم که شاید در طول تاریخ این مملکت استعدادهایی در حد و قواره سعدی،باز هم به دنیا آمدهاند اما دور فلک که درنگ ندارد، شرایط سعدی شدن را برای آنها فراهم نیاورده است و به علت کمبود امکانات اولیه، نفرات بعدی مثل سعدی نشدهاند.
خود سعدی شیرازی اگرچه به کمک فصاحت و بلاغت بینظیر خود و به قول خود: «ملک عجم گرفته به تیغ سخنوری»؛ اما در جایی دیگر،یعنی در همان دیباچه گلستانش صادقانه شهرت فراگیر خود را مرهون «اتابک اعظم مظفرالدنیا والدین ابوبکر سعدبن زنگی» میداند. این است که گفتند یا زنگی زنگ باش یا هرچی می....!خواهی باش. به ما چه؟
شاید نفرات بعدی غیر از سعدی هم اگر یک مختصر«مظفرالدنیا»یی سوای «مظفرالدین» میداشتند؛ بعضا لااقل یک نیمچه سعدی که از آب در میآمدند.
بیت دنیایی:
بوی پول ار که توی شش باشد/هر گلستان همیشه خوش باشد!
شاهد مثال: چرا جای دوری برویم با این بیبنزینی ؟مثلا خود بنده! باور کنید اگر همین روزنامه جامجم خودمان محض رضای خدای رفیع بیایند «حق التحریر» ما را لااقل متناسب با نرخ افزایش قیمت گوجه فرنگی فعلی کنند؛ ای بسا که همین آخر هفته، یک هفشده تا گلستان و بوستان و طنزستان بدهیم بیرون!.....مگر ما چیمان کم است از جناب سعدی؟..فقط مختصری فصاحت و بلاغت کلام میخواهد و علم و تجربه، که میرویم دورههای فشردهاش را میگذرانیم یاد میگیریم. چه بسا از سعدی هم بالاتر زدیم.
مطلب خصوصی: من چون احساس میکنم یک خردهای تب دارم، فلذا از نوشتن ادامه برنامه معذورم. توجه شما را به دنباله برنامه در روزهای دیگر دعوت میکنم.
گفت و گو
