حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
حجتالله اکبرآبادی
در آرزوی 6 طلای المپیک
دیروز را ورق زدیم تا به امروز برسیم و نوروزی در راه. عقب را که نگاه میکنیم، میبینیم چه زود گذشت، مثل برق و باد. چشم بر هم بگذاریم روزها و ماههای دیگر از پی هم خواهند آمد و چارهای نداریم جز این که با آهنگ طبیعت همراه شویم و تحول و دگرگونی را پذیرا باشیم.
در جوهره ورزش هم تحول و دگرگونی است، اگر غیر از این بود، ورزش از دیروز تا امروز این قدر متحول نمیشد و با سرعت پیش نمی رفت. لحظهای درنگ کافی است تا از قافله رشد و توسعه عقب بمانید و با این شرایط ما میخواهیم همواره ورزش ایران را رو به جلو ببینیم و در مسیر افقهایی روشنتر، یار و همراه باشیم.
در این رهگذر، نوشتن از ورزش تعارفبردار نیست و کجدار و مریز قلم زدن و عبور از کنار ضعفها و خلاهای موجود، خیانت به نسل جوان و آیندهسازی است که دل در گرو ورزش کشورشان دارند. انصافا باید اذعان کنیم که منهای رشته فوتبال، دستاوردهای ورزش در سال 86 قابل توجه بوده است. راهیابی بسکتبال به المپیک، قهرمانی و عنوان سوم جهان از سوی نوجوانان و جوانان والیبال، کسب سهمیههای المپیک در دو و میدانی، بوکس، تکواندو، تیر و کمان و ... نمره های خوبی را در کارنامه ورزش قرار میدهد. اما با این همه، هیچکس نمیتواند نامرادیهای فوتبال را نادیده بگیرد.
البته نمیخواهیم در این آخرین صفحه ورزش در سال 86، در مسائل و نتایج فوتبال ریز شویم و همین که فوتبال صاحب رئیس، هیات رئیسه و از همه مهمتر سرمربی شده، باید حرف و حدیث را رها کنیم و فقط در روزهای واپسین سال، دعا کنیم که علی دایی در تیم ملی با قدرت به کار خود ادامه دهد و با یک یا دو نتیجه غیرمترقبه احتمالی، قربانی ضعفهای ساختاری موجود در فوتبال کشورمان نشود.
به هر حال سال 87، سال حضور ورزش ایران در المپیک 2008 پکن به حساب میآید که به طور طبیعی جایگاه ورزش ایران را در دنیا مشخص خواهد کرد و با توجه به سیاست سازمان، هدف حضور کیفی در این بازیها است که آرزو داریم جامعه ورزش ایران با دورخیز لازم از این کارزار مهم در نیمه دوم سال پیش رو، موفق و سربلند خارج شود. بنابراین اجازه دهید کوتاه سخن گوییم و ضمن آرزوی شادکامی و بهروزی در سال نو برای شما خوبان و تمامی خوانندگان گرامی <جامجم> در جای جای میهن اسلامی، در هنگامه سال تحویل، آرزوهای المپیکی کنیم، مثل این که 2 طلای آتن 2004 در پکن به 6 طلا برسد.
در پایان نیز از تلاش مجدانه همکارانم در گروه ورزش (سعید میرزاشفیع، مجید عباسقلی و بابک پورعالی) تقدیر و تشکر میکنم و برای علی جوادی عزیز که افتخار دارم راه وی را در گروه ادامه دهم، آرزوی سلامت و بهروزی نمایم. دلتان شاد و ایام به کام.
گفت و گو
