حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
عاقبت به خیری پاس
وقتی تیم سابقهدار پاس به همدان واگذار شد، خیلیها مرثیهسرایی کردند و از اینکه یکی از تیمهای بزرگ و نامدار ایران در شرف فروپاشی است، جار و جنجال به پا کردند. اما درایت و روشنبینی در یک تصمیمسازی درست، معلوم کرد که همه آن شیون و زاریها بیهوده بوده است.
چرا، چونکه تیم بیتماشاگر پاس که با داشتن همه امکانات وقتی مسابقه داشت، مجبور میشد سربازها را به ضرب و زور به ورزشگاه آورد و وانمود کند که تماشاگر دارد.
نتیجه اینکه، پاس تجربه خوبی را پیشروی ما میگذارد. چه اشکالی دارد تیمهایی مثل سایپا، پیکان، صباباتری و دیگر تیمهای بیتماشاگر تهرانی که با بودجه مردم سراسر کشور اداره میشوند، سرنوشت مشابهی با سرنوشت پاس پیدا کنند.
تیم پاس که به جرات میشود گفت در تسهیلات، امکانات و بضاعت کمتر از گذشته است به لطف عشق و پشتکاری که از حمایت و استقبال مردم به دست آورده است، قادر است دست به کارهای بزرگی بزند و با وجود آنکه سال اول است که بساطش را پهن کرده، مثل تیمهای با تجربه عمل میکند.
این اتفاق میتواند یک نقطه عطف در باشگاهداری ما باشد. باید زمینههایی را فراهم آوریم که استانهای دیگر مثل آذربایجان غربی و شرقی، زنجان، مرکزی و حتی سیستان و بلوچستان، صاحب تیمهای مقتدری مثل پاس بشوند و با رو آوردن به تجربهای که پاس و مسوولان آن پیشروی ما گذاشتهاند، در واقع توزیع قدرت در تمام عرصه کشور صورت بگیرد و ما بتوانیم روزی در بیشتر نقاط کشور، صاحب فوتبالی خاص و ویژه همان منطقه باشیم و این منوط است به آنکه این کار خوب تداوم داشته باشد و این یک دولت مستعجل نباشد و فوتبال همدان به سرنوشت خیر خرمآباد و نمونههایی بسیار از این دست گرفتار نشود.
گفت و گو
