چه بسازیم ؛ چگونه بسازیم؟

 گرچه همچنان اجرای پویایی دارد، شیوه ادای کلمات و صحبت کردنش به همان شکل سابق است و سعی دارد با همان انرژی و نشاطی که هنگام اجرای «صبح بخیر ایران » داشت ، مسابقه ساعت را نیز اجرا کند.

مسابقه ساعت را (با توجه به هدفی که دنبال می کند) می توان در چارچوب برنامه آموزشی گنجاند. چون اگر بیننده این برنامه بوده باشید، حتما دیدید که هدف اصلی آن ، ارائه اطلاعات و آگاهی به مخاطب است . برای این که بداند در شرایط کنونی چگونه باید در مصرف انرژی گرمازا (گاز) صرفه جویی کند که البته فضای این برنامه و همانا طراحی صحنه و دکور آن ، از آنجا که القاکننده گوشه مهمی از خانه (آشپزخانه ) است و به شکل دکور در برنامه نشان داده می شود که حکم مکملی را برای هدف برنامه دارد و این خود بر بعد آموزشی این برنامه می افزاید. از طرفی می توان به این نکته ظریف و شاید هم ناملموس اشاره کرد که حضور مجری در آشپزخانه به این معناست که این برنامه را می توان برنامه ای مختص بانوان خانه دار به حساب آورد و اگر این فرض درست باشد، به 2نکته مهم دیگر هم می رسیم.

یکی این که اصلا جای این برنامه در شبکه ای به نام آموزش است نه شبکه اول که شبکه ملی به حساب می آید. دوم این که باید زمان و ساعت پخش این برنامه ، صبح و شاید هم ظهر یعنی همراه با پخش برنامه سیمای خانواده باشد. چون اگر قرار است درباره صرفه جویی در مصرف گاز صحبت کنیم و آموزش دهیم ، باید مخاطبمان خانم های خانه دار باشند؛ چون آنها بیشتر زمان خود را در خانه سپری می کنند (البته اگر شاغل نباشند).

مسابقه ساعت همان طور که از نامش برمی آید، مسابقه است و یک مسابقه تلویزیونی هم بدون جایزه معنا ندارد. مسابقه ساعت برای کسانی که پاسخ دهنده سوال مطرح شده در برنامه باشند جایزه ای یک میلیون ریالی برای خرید وسایل گازسوز تدارک دیده است . البته این شیوه باعث ترغیب مخاطب برای شرکت در مسابقه می شود، هرچند اگر بیننده تمام برنامه نباشد. یکی دیگر از ویژگی های این برنامه که احتمالا طراح و پیشنهاددهنده آن نیز خود واحدی باشد، این است که در هر قسمت به یکی از استان های ایران پرداخته می شود و سوغات مربوط به آن شهر البته برای چندمین بار به مخاطبان شناسانده می شود. این ویژگی شباهت زیادی به سفرهای استانی سیداقبال واحدی در برنامه صبحگاهی صبح بخیر ایران دارد و از علاقه مجری به این بخش خبر می دهد، شاید هم به نوعی از کلیشه شدن او در قالب و محور خاصی خبر بدهد. مسابقه ساعت با این فرض که یک برنامه آموزشی است ، می توانست راه های بهتری برای ارائه آموزش و به اصطلاح حک کردن شیوه ها و فناوری های جدید آموزشی در ذهن مخاطب برای خود برگزیند. مثلا این مسابقه می توانست از چند نفر کارشناس وسایل گازسوز در برنامه دعوت کند تا از شیوه های جلوگیری مصرف بیش از حد گاز بگویند و همین طور نمایش های کوتاهی از خانم ها که در حال استفاده از وسایل گازسوز هستند.

تجربه نشان داده که آموزش از طریق نمایش می تواند تاثیر دوچندانی داشته باشد یا حتی استفاده از نمایش های «انیمیشنی » برای صرفه جویی در مصرف گاز می توانست هم به جذابیت این برنامه بیفزاید و هم این که گروه سنی جدیدی را نیز به طرفداران این برنامه اضافه کند. با این حساب یکی دیگر از گروه های سنی پر و پا قرص مخاطبان را کودکان تشکیل می دهند که آنها نیز به آموزش های مداوم و جدی برای استفاده از وسایل گازسوز احتیاج دارند.

در پایان این که کاش برای رسیدن به اهداف یک برنامه تلاش بیشتری صورت بگیرد. یک برنامه غیر از مجری و یک استودیو و کلی صحبت به مواد و مصالح بیشتری برای تاثیر بر مخاطب نیاز دارد؛ آن هم مخاطبی که اسیر رنگ و لعاب تبلیغات و شیوه های آموزشی گوناگون در شبکه های دیگر دنیاست . پس توجه کنیم ، چه بسازیم و چگونه بسازیم از مصالح اولیه برنامه سازی است.

مریم درستانی