«آینه ای ناگهان» در سوگ ملاقلی پور

 وی ادامه داد: نسلی مثل من و رسول ، گاهی دلمان می گیرد و برای جنگ و خاکریزهایش تنگ می شود و می لرزد. رسول هر چی که بود، آینه بود. ممکن است صراحت لهجه اش خیلی ها را آزار بدهد؛ ولی آنهایی که با او کار می کردند، می دانستند که حرف هایش از دل پاک و صافش برمی آید و برای همین بهشان برنمی خورد. رسول در شرایط عادی رفت . نه پایش را روی مین از دست داده بود و نه به خاطر زخمی از دوران جنگ ، مرگ به سراغش آمد. ولی ما که درگیر سینمای جنگ هستیم ، احساس می کنیم که او شهید شده است .

وی با اشاره به این که بعضی از فیلم های او به مذاق من خوش نیامده است ، افزود: خود من هم الان درگیر همین موضوع هستم . مثلا در «میم مثل مادر» دفاع مقدس و جنگ در حاشیه و در کنار موضوع اصلی قرار گرفته بود.

رضا میرکریمی ، مدیرعامل خانه سینما هم گفت : روح بزرگ و پراحساس او باعث می شود که هنوز مرگش را باور نکنیم . چهره ظاهری او، زودرنج و عصبی و طلبکار است . جوری که حتی وقتی در بعضی جاهای فیلم هایش میخکوب می شویم ، از خودمان می پرسیم آیا واقعا اینها را رسول ساخته؟

میرکریمی افزود: رسول خیلی تنها بود و خیلی راحت هم این را می گفت . ولی وقتی کمی با او خلوت می کردی ، می فهمیدی که در کنار این تنهایی بسیار نوع دوست است و برخلاف ظاهرش از درد دیگران خیلی رنج می کشد. همین که به واسطه عدم حضورش باعث شده دور هم جمع شویم ، از برکات اوست.

اکبر نبوی ، منتقد سینما و از دوستان صمیمی ملاقلی پور هم درباره این فیلمساز فقید گفت : اگر تلاش کنم حرف تکراری نزنم ، باید بگویم که با رفتن رسول سینمای کشور یکی از دردمندترین و متعهدترین فیلمسازانش را از دست داد. کسانی که از نزدیک با او آشنا بودند، می دانند که بخش زیادی از دلمشغولی ها و ویژگی های او به علایقش به مردم برمی گشت .

نبوی ادامه داد: ملاقلی پور تلاش می کرد با مردم باشد و از آنها سخن بگوید. شاید کمتر هنرمندی باشد که قبل و بعد از شهرت و محبوبیتش بین مردم ، از نظر اخلاقی و سلوک اجتماعی تفاوتی نکرده باشد و این نشان می دهد او همیشه تلاش می کرد خودش باشد.

جواد طوسی ، منتقد سینما سخنران دیگری بود که ضمن تحلیل برخی از مولفه های فیلم های او، گفت : اطلاق لفظ «سینما» به آثار یک فیلمساز زمانی مصداق پیدا می کند که نوعی تشخص صناعتی ، مضمونی ، ساختاری و تکنیکی در آثارش اتفاق افتاده باشد و به نظر من ، این اتفاق برای ملاقلی پور افتاده است .

گلشیفته فراهانی ، بازیگر نقش اصلی فیلم «میم مثل مادر» هم در سخنانی به تجلیل از شخصیت ملاقلی پور پرداخت و گفت : باید با او بودید تا می دیدید چقدر با تصویری که از او داشتیم ، متفاوت بود. باید در مرکز بهزیستی می دیدید که چطور بچه ها دست می زدند و او ترکی می رقصید. آنقدر عاشق و پر از مهر و عطوفت بود که هنوز در مراسم سالگردش هم نبودنش را باور نمی کنم.

قالیباف شهردار تهران نیز قبل از رونمایی تمبر این هنرمند به همراه محسن رضایی ، گفت : یاد و خاطره آثار ماندنی ملاقلی پور همیشه همراه ما و جامعه ما خواهد بود. او یک آرمانگرای واقعی بود که از واقعیت ها فرار نمی کرد و واقعیت های تلخ جامعه را هم منتقل می کرد و در راه اصلاح آنها گام برمی داشت . قالیباف در ادامه لوح تقدیری را به کبری ملاقلی پور دختر آن مرحوم اهدا کرد. کبری نیز گفت : پدرم خیلی زود ما را تنها گذاشت و رفت و من هنوز منتظرم در را باز کند و دستش را روی شانه های من بگذارد. کسی که برای همه از تنهایی اش می گفت ، خودش نمی دانست که دخترش را چقدر تنها می گذارد.

محسن رضایی نیز در سخنرانی گفت : ملاقلی پور آینه شفافی بود که هرچه در دلش بود در ظاهرش منعکس می کرد.