حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
حجتالله اکبرآبادی
انتظاری که از دایی داریم
علی دایی در شرایطی حساس تمام اعتبارش را گذاشته و هدایت تیم ملی فوتبال را عهدهدار شده است، بنابراین از این حیث، به وی دست مریزاد میگوییم و آرزو میکنیم سرفصل تازهای با او در تیم ملی آغاز شود. بدیهی است، در این شرایط کسی منکر تواناییها و شایستگی های دایی نیست و شاید او تنها کسی بود که میتوانست در این برهه، سرپوشی بر تمام کمکاریها و اهمالهای صورت گرفته در راه انتخاب سرمربی تیم ملی باشد. اما به هر حال، نوع دفاع رئیس فدراسیون و چگونگی رسیدن به او، زیبنده یک قهرمان ملی نیست و از همین روی، وقتی کفاشیان میخواهد دایی را سرپوشی بر تمام تناقضگوییهای خود سازد، خواسته و ناخواسته اصل انتخاب صورت گرفته را سست میسازد تا امروز نیز بیشترین انتقادها متوجه عملکرد رئیس تازه فوتبالی شده فدراسیون باشد.
اول این که دایی باید آستانه تحملش را بالا ببرد و خیلی زود برزخی نشود. چرا که مردم از سرمربی تیم ملی فوتبال انتظاراتی دوچندان و حتی فزاینده دارند. بیشک از این به بعد، ممکن است نقدهای زیادی از وی صورت بگیرد، حتی اگر دایی این نقدها را خلاف میل خود ببیند و آنها را برنتابد، نباید در موضع منفعلانه، غضبآمیز دست به واکنش بزند.
دوم این که دایی باید بپذیرد با یک دست نمیتواند دو هندوانه را بلند کند. هدایت سایپا و تیم ملی قابل جمع نیست، بویژه این که تیم ملی مسائل خاص خود را دارد و مربیای میتواند موفق باشد که تمام فکر و ذهنش متوجه مسائل این تیم باشد. حتم بدانید اگر یک مربی بخواهد هم به جام باشگاههای آسیا فکر کند و هم به رقابتهای مقدماتی جامجهانی، چندپارگی فکری و ذهنی به عنوان عاملی بازدارنده، به ضررش تمام خواهد شد.
گفت و گو
