1- هیپوترمی (کاهش دمای مرکزی بدن) به درجه حرارت بدن کمتر از 35 درجه سانتیگراد گفته میشود. اگر دمای بدن انسان به کمتر از 28 درجه سانتیگراد برسد، هیپوترمی شدید است. به جز سردی هوا در فصل زمستان و مناطق سردسیر علل دیگری نیز باعث هیپوترمی میشوند که به برخی از آنها اشاره میکنم: 1- دوره نوزادی 2- دوران پیری 3- لباس ناکافی 4- ورزش در هوای سرد 5- عدم رعایت ایمنی کار در محیطهای کاری سرد 6- داروها و سموم مثل فنوباربیتال 7- کاهش قند خون به هر علتی 8- کم کاری غده تیروئید 9- کم کاری غده هیپوفیز مغز 10- سکته مغزی 11- سوءتغذیه 12- سوختگی 13- داروهای بیهوشی.
برای تشخیص شدت هیپوترمی از دماسنجهای دهانی، مقعدی و مروی استفاده میکنیم. علامتهای مهم هیپوترمی شامل، پوست سرد یا طبیعی، پرضربانی قلب، تلوتلو خوردن، فراموشی و توهمات است درمان در هیپوترمی خفیف (35 - 2/32) میتواند سرپایی باشد ولی در نوع متوسط و شدید بایستی بیمار در بیمارستان بستری گردد.
2- سرمازدگی، هنگامی رخ میدهد که دمای بافت بدن به زیر صفر درجه سانتیگراد کاهش یابد. در سرمازدگی سطحی، بافت بدن از بین نمیرود ولی در سرمازدگی عمقی، بافت بدن از بین میرود. علامتهای مهم سرمازدگی شامل، احساس بیحسی در عضو مربوطه، درد، لکه لکه شدن عضو و زرد یا بنفش رنگ شدن عضو سرمازده است. در صورت عدم درمان عضو سرمازده میتواند سیاه شده و قطع شود، هر چند که میتواند حیات بیمار را نیز تهدید نماید. درمان سرمازدگی در سه قسمت انجام میشود: الف - قبل از یخگشایی ب - در حین یخ گشایی ج - پس از یخگشایی.
عضو سرمازده بایستی در آب جاری 40- 37 درجه سانتیگراد غوطه ور شود. بیمار به حرکت دادن عضو مربوطه تشویق شود. داروی مسکن مثل ایپوبروفن جهت کاهش درد بیمار تجویز شود. اعمال گفته شده، بایستی در یک اتاق یا محل نسبتا گرم صورت گیرد. گرمای مستقیم مثل آتش میتواند به عضو یخزده آسیب برساند. پس از گرم شدن عضو، آن را از آب خارج میکنیم و خشک کرده و در سطح بالا نگه میداریم. اگر پوست عضو یخزده، تاول زده بود آن را به حال خود میگذاریم و اگر پاره شدند، مثل سوختگی با آنها برخورد میکنیم. پیشگیری از ابتلا به کزاز در این افراد بسیار ضروری است.