رادیو روی طول موج رنگها

امروز پنجشنبه از ساعت 9 تا 30/10 مهمان این برنامه می‌شوم نازنین مهیمنی گوینده بخش اول برنامه یعنی آبی وارد استودیو می‌شود جلال سمیعی موضوع را به کالاهای داخلی و کالاهای خارجی اختصاص داده است او درخصوص انتخاب عنوان برنامه‌اش می‌گوید: فکر نکنید من عنوان این برنامه را از رنگ‌های طبیعت گرفته باشم در انتخاب این برنامه فکر کرده‌ام و محتوای برنامه برگرفته از سه‌گانه کیشلوفسکی کارگردان روسی است.

در بخش آبی همه چیز خوبه گوینده به دنبال چرایی می‌گردد و شنونده را توجیه می‌کند که حتما کالاهای میهنی استفاده کنید نه وارداتی، او آنقدر شعار می‌دهد که بالاخره صدای محمود امیری عضو هیات مدیره لوازم خانگی تهران روی آنتن قرار می‌گیرد و گوینده و شنونده تهرانی سلامی عرض کرده و به مدت 7 دقیقه از کالاهای وارداتی تعریف و تمجید می‌کند که پس از آن موسیقی آرامی مختص شب پخش می‌شود که هیچ همخوانی با صبح آخر هفته ندارد که سمیعی می‌گوید: من بیشتر روی بخش قرمز حساس هستم و در انتخاب موسیقی به کار تهیه‌کننده هیچ دخل و تصرف نمی‌کنم.

وقتی به بخش قرمز می‌رسیم این سردبیر ادامه می‌دهد طرح این برنامه بسیار نو است که در دفتر طرح و برنامه‌ به قرمز بودن آن ایراد گرفتن و ما هم چون می‌دانیم این قسمت بسیار حساس است‌ شش دانگ حواسمان به استودیو است.

سعی داریم در وضعیت قرمز، نگاه انتقادی‌ طنزآمیزی به مشکلات همشهریان تهرانی داشته باشیم و چون زبان این بخش قرمز است بیشتر به خواسته مردم نزدیک می‌شویم تا مسوولان که خود شنوندگان شوخی بودن این بخش را گرفته‌اند و خودشان را از طریق پیامک و تلفن همراه برنامه ‌کرده‌اند.

همین طور هم شد در این بخش که با اجرای امیر زنده‌دلان پخش می‌شود سردبیر به ظاهر آنتن را رها کرده اما نکات مهم را گوشزد و مهمان برنامه را به او یادآور می‌شود.

خوب بخش قرمز است، همان طور که رنگ زیبای قرمز در انجام اکثر کارها ناخودآگاه حذف و سانسور را در ذهن تداعی می‌کند بسیاری از برنامه‌سازان نیز اگر چه سعی دارند از خیلی سوژه‌ها برنامه بسازند ولی اما و هزار زیرایی که نمی‌خواهند مشمول حذفیات و ردیات و ممنوعیت شوند دور و بر این خط چندان مانور نمی‌دهند.

خوب حالا که این برنامه جسارتی به خرج داده و رنگ قرمز را برای عنوان و محتوای بخشی از برنامه‌اش اختصاص داده، باز نگران است سردبیر و تهیه‌کننده تمام حواسش به گوینده است و گوینده که بسیار راحت حرف‌ها را می زند از روی متن ارائه شده است نه از تراوشات ذهنی‌اش.

تلفن‌های مردمی نیز به همین منوال است مردم هم چون می‌دانند قرمز بودن این رنگ شوخی است هر چه می‌خواهد می‌گویند.

از وی می‌پرسم تا به حال ارتباط مخاطب با این برنامه چگونه بوده است؟

در حالی که یکی از تلفن‌ها را برای پخش آماده می‌کند جواب می‌دهد:  برای تو قلاب انداختن مخاطب می‌توان از هر طریقی بهره جست که بخش قرمز این برنامه هم با این هدف طراحی شده که کانال خروجی برای حرف‌های مخاطب باشد.

همچنین مسوولان در بروز یک مساله می‌گویند مردم مقصرند و مردم هم می‌گویند مسوولان را مقصر می‌دانند که در این بخش موج این حرف‌هاست و مردم و مسوولان از یکدیگر ایراد می‌گیرند.

در بخش قرمز با هادی قدیمی، رئیس شبکه خانه‌های صنعت و معدن ایران و رئیس اتحادیه تعاونی‌ها هماهنگ شده که مسوول هماهنگی برنامه سپیده رستمی با او تماس می‌گیرد و ارتباط وی را با گوینده بخش قرمز برنامه وصل می‌کند.

او با دلی پرعلت مصرف بی‌رویه کالاهای خارجی را مردم و مسوولان اجرایی می‌داند و در حرف‌های خود یک تشر به مردم و یک تشر به مسوولان می‌زند و در آخر که تمام حرف‌هایش را می‌زند با خیال آسوده خداحافظی می‌کند.

سمیعی می‌گوید این دو بخش اشاره به یکی از آموزه‌های دینی ما دارد همان سخن حضرت رسول‌ص: همه شما مانند یک فرمانده مسوول و در عین حال سرباز و حکمیت هستید.

به بخش سفید، آخرین بخش این برنامه و نتیجه بحث امروز نزدیک می‌شویم قرار نیست در این بخش اتفاق خاصی بیفتد چون رنگ سفید خنثی است و حضورش در این برنامه باعث ایجاد تعادل می‌شود.

در بخش سفید هر دو گوینده وارد استودیو می‌شوند و در حالی که به یک تفاهم صوری رسیده‌اند ارتباط تلفنی با کارشناس این بخش شاهی عربلو عضو کمیسیون اقتصادی مجلس برقرار می‌شود وی خوب خواسته مردم و مسوولان را طراحی می‌کند و یک نتیجه کلی ارائه می‌دهد آن هم شعار همیشگی است (مصرف کالاهای ملی باعث ایجاد اشتغال و خودکفایی درکشور می‌شود).

در هر کدام از این بخش‌ها تماس‌های تلفنی مردم و ارتباط با مسوولان براساس وضعیت برنامه تقسیم‌بندی می‌شود اگر تماس تلفنی در اول برنامه مربوط به بخش سفید باشد آن تلفن، پخش نمی‌‌شود تا در آخر برنامه روی آنتن رود.

آخرین سوالم از سمیعی این است که چرا قرمز آبی سفید را به تلویزیون نکشانده و در رادیو به پخش رسانده است؟

با صراحت جواب می‌دهد پخش این برنامه در رادیو گوش مخاطب را تیز می‌کند اما در تلویزیون هر چه تلاش شود حواس مخاطب به تصویر است نه کلام. در رادیو چون تنها صدا است مخاطب ناگزیر است که به محتوا توجه کند و در مقابل پیامی که رادیو به مخاطب می‌دهد ماندگارتر است.

سمانه عبادی‌