تجربه ای برای دنیای واقعی

اصولا چرا بعضی استادان و دبیران بخشی از نمره پایان ترم یک دانشجو یا دانش آموز را به فعالیت های کلاسی اختصاص می دهند؟ گوش کردن به حرف های کسی که جلوی کلاس می ایستد و ناشیانه سعی می کند مطالبی را صرفا برای گرفتن چند نمره بیان کند چه ارزشی دارد؟ این همان چیزی است که فعالیت های کلاسی شفاهی را بدنام کرده است . دلایل زیادی وجود دارد که می تواند گنجاندن این گونه روش ها را در سیستم آموزشی و در کلاس ها توجیه کند.

روش های گفتاری که در کلاس به کار گرفته می شوند مهارت های بیانی را تقویت می کنند. دانشجو یا دانش آموز با این روش می تواند به افکار خود نظم دهد و تمرین کند تا خود را در میان جمع نبازد. این یکی از مهارت های مهم زندگی است . اگر دانشگاه و مدرسه بخش مهمی از زندگی هر فرد را تشکیل می دهند و اگر فرض بر این است که دانشگاه و مدرسه باید مهارت های زندگی اجتماعی را به ما بیاموزد و ما را برای کار در دنیای بیرون آماده سازد که قطعا همین طور است اختصاص بخشی از زمان کلاس به تقویت مهارت های کلامی چه ایرادی دارد؟ این گونه قابلیت ها در دنیای بیرون از دانشگاه و مدرسه ارزش زیادی دارند.

 آیا شغلی را می شناسید که تنها بر پایه مهارت های نوشتاری انجام شود؟ آیا کارفرمایی را می شناسید که تنها با تکیه بر مهارت های نوشتاری کارمندان خود را استخدام کند. آیا اگر خود شما کارفرما باشید، مایلید چنین کاری انجام دهید؟باید این واقعیت را بپذیریم که سیستم امتحان در مدرسه و دانشگاه ما دارای نکات منفی زیادی است . یکی از نکات منفی این گونه امتحانات این است که امتحانات میان ترم ، پایان ترم و تکالیف نوشتاری چندان با زندگی واقعی ما تطبیق ندارند. ما خارج از مدرسه و دانشگاه با چیزی بیش از مهارت های نوشتاری و خوشنویسی و آن هم در شرایط پراضطراب امتحان ارزیابی می شویم .

فعالیت های کلامی و شفاهی کلاس به ما بازخوردهای سریعی می دهند. ما در این گونه فعالیت ها خیلی زود می فهمیم که چه چیزهایی را می دانیم و چگونه می توانیم بر دانش خود بیفزاییم . با تاکیدها و توضیحات استاد و دبیر متوجه می شویم کدام بخش از دروس دارای اهمیت بیشتری هستند و باید برای گذراندن دوره بیشتر مورد توجه قرار گیرند. از پرسش و پاسخ دانشجویان و دانش آموزان مطالبی را می آموزیم و نقایص خود را می شناسیم . از همه مهم تر این که فعالیت های کلاسی روند یادگیری را تقویت می کنند. به طور کلی وقتی دانشجو و دانش آموز خود به طور مستقیم در روند آموزشی شرکت داشته باشند، درس را بهتر یاد می گیرند و وقتی کلاس پرجنب و جوش باشد، کمتر کسی خواب آلود می شود.امروزه مرتب می شنویم که روش های یادگیری را چگونه می توان متنوع کرد؟ چرا ارزیابی کار دانشجو در طول ترم تنها با بازدهی منفعلانه نوشتاری وابسته است ؟ به نظر می رسد اگر کسی می تواند مطالب درسی را یاد بگیرد و آموخته های خود را از طریق شفاهی نشان دهد، منصفانه است که بتواند از این طریق امتحان خود را بگذارند. این همان روشی است که ما در دنیای واقعی امتیاز کسب می کنیم .

فعالیت های کلامی در کلاس این واقعیت را نشان می دهند که یادگیری و مشارکت های هوشمندانه تاثیری متقابل بر یکدیگر دارند. امتحانی که نمره دانشجو و دانش آموز را مشخص می کند می تواند روز خوب یا بدی را بری او رقم بزند؛ اما فعالیت های کلاسی در طول ترم انجام می پذیرد. هیچ کس تنها در یک جلسه رد یا قبول نمی شود. در این نکته هم شباهت زیادی بین دنیای واقعی و کار و زندگی وجود دارد.

از طرف دیگر بحث های کلاسی محیط کلاس را شاداب تر، زنده تر و دلپذیرتر می کند. دانشجویان با این روش یکدیگر را می شناسند و این امکان فراهم می شود که هر کس بتواند نقش خود را داشته باشد، انعطاف پذیر باشد و دیدگاهی نقادانه و انتقادپذیر پیدا کند.

مترجم : سعیده کافی / منبع : gauntlet