زرده؛ زخمی که پس از ۳۸ سال هنوز نفس میکشد
سالروز فاجعه شیمیایی زرده؛ روایتی از جنایتی فراموشنشدنی
۳۱ تیرماه ۱۳۶۷، سالروز بمباران شیمیایی روستای زرده دالاهو، یکی از غمانگیزترین صحنههای جنایتِ رژیم بعثی با چراغ سبز حامیان غربی و منطقهای
کرمانشاه ـ جام جم آنلاین؛ در سحرگاه جمعهای که عید سعید قربان، نماد تقرب و ایثار بود، مردمان بیگناه زرده در زیارتگاهشان گرد آمده بودند که ناگهان آسمان آرام روستا با زوزه جنگندههای دشمن بعثی شکافت و ۴ بمب ۲۵۰ کیلویی شیمیایی بر سر کودکان، زنان و پیران فروریخت. در یک روز، ۲۷۵ شهید، یعنی بیش از ۳۰ درصد جمعیت این روستا، به آسمان پرکشیدند و بازماندگان نیز تا ابد به سرطانهای مری، ریه، معده، خون، پوست و نابینایی مبتلا شدند؛ زخمی که هرگز التیام نیافت.
این جنایت در همان روز، دامان روستاهای نساردیره، نساردیره سفلی، شاهمار دیره (گیلانغرب)، شیخ صله (ثلاث باباجانی)، دودان (پاوه) و باباجانی (دالاهو) را نیز دربرگرفت و نشان داد که دشمن نه تنها از مرزهای جغرافیایی، بلکه از مرزهای انسانی و اخلاقی نیز عبور کرده است.
اما امروز، پس از ۴ دهه، حامیان اصلی صدام جنایتکار و رژیم بعثی با همان روحیه خباثت، با پشتیبانی از جنایتهای تازهتر، چون کشتار ددمنشانه دانشآموزان بیگناه در مدرسه میناب، بار دیگر چهره واقعی خود را به نمایش میگذارند. این فجایع، نشان میدهد که دشمنی آنان با ملت ایران، ریشه در اعماق تاریخ دارد و هرگز به مکان و زمان محدود نیست.
گفت و گو
