ترسویی که آرزوی یک ملت را بر باد داد!

جام جم آنلاین - در فوتبال مدرن بسیاری از مربیان بار‌ها ثابت کرده‌اند که محافظه‌کاری بیش از حد بهای سنگینی دارد. توماس توخل نیز در دیدار مقابل آرژانتین، نمونه‌ای روشن از همین ذهنیت را به نمایش گذاشت. او زمانی که تیمش با نتیجه یک بر صفر پیش بود به جای آنکه به دنبال گل دوم و تمام کردن کار باشد تصمیمی گرفت که بسیاری را شگفت‌زده کرد. یک مهاجم را از زمین بیرون کشید و به جای او یک مدافع وارد میدان کرد. تصمیمی که بیش از آنکه از اعتماد به نفس سرچشمه بگیرد نشان‌دهنده ترس از شکست بود.
فوتبال بار‌ها ثابت کرده است که دفاع کردن از نتیجه همیشه بهترین راه حفظ آن نیست. وقتی تیمی کاملاً عقب می‌نشیند عملاً مالکیت توپ و ابتکار عمل را به حریف واگذار می‌کند. همین اتفاق برای انگلیس رخ داد. پس از تعویض توخل آرژانتین با خیالی آسوده جلو کشید، خطوط خود را بالاتر آورد و فشار حملاتش را افزایش داد. انگلیس دیگر تیمی نبود که در نیمه اول با شجاعت حمله می‌کرد بلکه به تیمی تبدیل شد که تنها امیدوار بود زمان هرچه زودتر سپری شود.
این تغییر ذهنیت بزرگ‌ترین اشتباه توخل بود. یک مربی بزرگ باید بداند که بهترین دفاع گاهی ادامه حمله است. حضور یک مهاجم در زمی، مدافعان حریف را وادار می‌کند محتاط‌تر باشند، اما وقتی آن مهاجم از زمین خارج می‌شود حریف با آزادی بیشتری حمله می‌کند و خطوطش را جلو می‌کشد. دقیقاً همین اتفاق افتاد و آرژانتین لحظه به لحظه به دروازه انگلیس نزدیک‌تر شد.
پس از دریافت گل تساوی ترس توخل حتی بیشتر نمایان شد. او به جای آنکه تیمش را از شوک خارج کند و دوباره به فکر حمله باشد واکنشی منفعلانه داشت و نتوانست جریان بازی را تغییر دهد. در چنین مسابقات بزرگی تیم‌هایی موفق می‌شوند که شخصیت برنده داشته باشند نه اینکه تنها به حفظ یک گل برتری دل خوش کنند.
شاید اگر توخل به جای این رویکرد محافظه‌کارانه تیمش را به زدن گل دوم تشویق می‌کرد، سرنوشت مسابقه کاملاً متفاوت رقم می‌خورد. انگلیس بازیکنان باکیفیتی در خط حمله داشت که می‌توانستند از فضا‌های پشت دفاع آرژانتین استفاده کنند، اما با تعویضی که انجام شد این تهدید از بین رفت و ابتکار عمل کاملاً به حریف واگذار شد.
شکست انگلیس تنها نتیجه درخشش آرژانتین نبود بلکه حاصل اشتباهات تاکتیکی سرمربی این تیم نیز بود. توماس توخل به جای آنکه برای پیروزی بازی کند برای حفظ نتیجه بازی کرد و فوتبال بار دیگر ثابت کرد که ترس معمولاً بدترین مشاور یک مربی است. در مسابقات بزرگ تیم‌هایی جام را بالای سر می‌برند که جسارت حمله کردن را حتی در زمان برتری حفظ می‌کنند، نه تیم‌هایی که با یک گل اختلاف، از ترس شکست خود را در لاک دفاعی فرو می‌برند.
ترسو بودن توخل آرزوی یک ملت را بر باد داد آن هم آرزویی که بعد از ۶۰ سال در حال تبدیل شدن به واقعیت بود.