مهمترین پیامد این وقفهها، ایجاد زمان تبلیغاتی جدید در جریان مسابقه است؛ چیزی که تا امروز در فوتبال وجود نداشت. شبکههای تلویزیونی میتوانند در هر وقفه حدود ۱۳۰ ثانیه تبلیغات پخش کنند. با توجه به وجود دو وقفه در هر مسابقه، مجموع زمان تبلیغاتی اضافهشده به حدود ۲۶۰ ثانیه در هر بازی میرسد؛ معادل هشت یا نه آگهی ۳۰ ثانیهای. در تورنمنتی با ۱۰۴ مسابقه، این به معنای هزاران ثانیه زمان تبلیغات جدید و درآمدی بالقوه بسیار قابل توجه برای پخشکنندگان و شرکای تجاری است.
از گرمای برزیل تا جام جهانی ۲۰۲۶
وقفههای خنکسازی البته پدیدهای کاملا جدید نیستند. نخستین بار در جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل و در دیدار هلند و مکزیک در مرحله یکهشتم نهایی از این سازوکار استفاده شد. در آن مسابقه، دمای هوا در شهر فورتالزا به حدود ۳۹ درجه سانتیگراد رسیده بود. آن زمان، اجرای این وقفهها به شرایط خاص آبوهوایی و شاخص WBGT وابسته بود؛ شاخصی که علاوه بر دما، عواملی مانند رطوبت، تابش خورشید و سرعت باد را نیز در محاسبات خود لحاظ میکند. اما تفاوت اصلی جام جهانی ۲۰۲۶ در اجباری شدن این وقفهها برای همه مسابقات، صرفنظر از شرایط جوی است.
این تغییر برای بسیاری از ناظران، یادآور ساختار ورزش حرفهای در ایالات متحده است. در لیگهای بزرگ آمریکایی مانند NFL، NBA، NHL و بیسبال، توقفهای مکرر بخشی جداییناپذیر از مسابقه محسوب میشوند. این وقفهها، فرصتهای متعددی را برای پخش تبلیغات در اختیار شبکههای تلویزیونی قرار میدهند و بخش مهمی از مدل اقتصادی ورزش حرفهای آمریکا را شکل میدهند. در مقابل، فوتبال سنتی همواره به دلیل جریان پیوسته بازی و نبود وقفههای تبلیغاتی در طول نیمهها، از سایر ورزشها متمایز بوده است.
اکنون به نظر میرسد فیفا راهحلی پیدا کرده که هم بهانهای پزشکی دارد و هم فرصت اقتصادی قابل توجهی ایجاد میکند. بر اساس مقررات جدید، پخشکنندگان باید ۲۰ ثانیه پس از آغاز وقفه صبر کنند و دستکم ۳۰ ثانیه پیش از شروع مجدد بازی به تصویر زنده بازگردند. در عمل، این بازه زمانی فرصت ارزشمندی برای فروش تبلیغات ایجاد میکند.
همه موافق نیستند
ارزش اقتصادی این زمانهای جدید به اندازهای است که برخی تحلیلگران آن را با مسابقه سوپربول مقایسه کردهاند. مایکل جانسون، تحلیلگر موسسه S&P Global، معتقد است قیمت تبلیغات در این بازهها میتواند به سطح آگهیهای سوپربول نزدیک شود و برای هر جایگاه تبلیغاتی به ۷ تا ۹ میلیون دلار برسد. چنین ارقامی نشان میدهد که وقفههای جدید میتوانند به یکی از مهمترین منابع درآمدی مرتبط با جام جهانی تبدیل شوند. با این حال، همه شبکههای تلویزیونی از این فرصت به یک شکل استفاده نمیکنند. شبکه آمریکایی فاکس که حق پخش مسابقات را در اختیار دارد، از همان مسابقه افتتاحیه نشان داد که رویکردی کاملا تجاری در پیش گرفته است. در یکی از بازیها، طولانی شدن تبلیغات حتی باعث شد داور مسابقه زمان وقفه را تمدید کند. با وجود این، پخش زنده همچنان چند ثانیه پس از شروع مجدد بازی به مسابقه بازگشت؛ اتفاقی که واکنشهای انتقادی فراوانی را به همراه داشت. در مقابل، برخی شبکهها تصمیم گرفتهاند از این زمان برای پوشش بیشتر اتفاقات داخل زمین استفاده کنند. تلهموندو، دارنده حق پخش اسپانیاییزبان مسابقات در آمریکا، اعلام کرده است که در طول این وقفهها به جای تبلیغات، تصاویر بازیکنان، مربیان و صحنههای مهم مسابقه را نمایش خواهد داد. در بریتانیا نیز شبکه ITV به دلیل محدودیتهای قانونی و انتظارات مخاطبان از پخش تبلیغات در این زمان خودداری کرده است. به نظر میرسد اجرای وقفههای اجباری خنکسازی در جام جهانی ۲۰۲۶ تنها یک تصمیم فنی یا پزشکی نیست، بلکه نشانهای از تغییرات گستردهتر در اقتصاد فوتبال مدرن به شمار میرود. فوتبالی که سالها در برابر الگوهای تجاری رایج در ورزش آمریکا مقاومت کرده بود، اکنون بیش از هر زمان دیگری به سمت مدلی حرکت میکند که در آن زمان مسابقه نه فقط عرصه رقابت ورزشی، بلکه بستری برای خلق درآمدهای تبلیغاتی جدید نیز محسوب میشود. پرسش اصلی این است که آیا هواداران فوتبال در سراسر جهان با این تغییر کنار خواهند آمد یا جام جهانی ۲۰۲۶ آغازگر بحثی بزرگتر درباره آینده این ورزش خواهد بود.