خواب‌های آشفته دشمن تعبیر نخواهد شد

جنگی که به ما تحمیل شد، طبیعی است که هزینه‌های زیادی را بر کشور وارد کرد. آمریکای جنایتکار با تحریک صهیونیست‌های آپارتاید، بدون هیچ دلیلی حمله‌ای ناجوانمردانه به ایران انجام داد. بسیاری از عزیزان ما را از ما گرفتند و شهید کردند. مناطق مسکونی، مناطق صنعتی و نقاط مختلف کشور را بمباران کردند و به رآکتور‌های هسته‌ای ما حمله کردند. در هر صورت، جنگی کاملا ناجوانمردانه را آغاز کردند؛ آن هم در زمانی که ما در حال مذاکره بودیم و تلاش می‌کردیم اختلافات را از طریق گفت‌و‌گو حل کنیم. 
در این میان، به حمدالله در کشور ما سه اتفاق همزمان رخ داد که همه آنها را می‌توان از مشیت الهی دانست. نخست، مسأله آمادگی و هماهنگی نیرو‌های مسلح بود. علی‌رغم آن‌که در آن ترور‌های ناجوانمردانه بسیاری از فرماندهان نظامی و دانشمندان هسته‌ای ما شهید شدند، اما همان شعار قدیمی که برای هر پرچمی صد‌ها نفر آماده‌اند آن را بلند کنند، در عمل تحقق یافت. دنیا به وضوح دید که هیچ تزلزلی در نیرو‌های مسلح به وجود نیامد. بلافاصله پس از شهادت هر فرمانده، جانشین او مشخص و مستقر می‌شد و کار نیرو‌های مسلح ادامه پیدا می‌کرد. نیرو‌های مسلح ما از نظر ساختار تشکیلاتی محکم و استوار هستند و همانند نیرو‌های مسلح همه کشور‌ها موظف‌اند همواره آماده باشند. امروز نیز راهبرد نیرو‌های مسلح ما بر این اساس است که ممکن است دشمن همین امشب حمله کند؛ بنابراین همواره دست به ماشه و آماده هستند. 
ضلع دیگر، ضلع سیاسی و دیپلماسی مسأله است. کسانی که از کشور دفاع می‌کنند، مذاکره می‌کنند، پیشنهاد‌های خود را به طرف متخاصم ارائه می‌دهند و پیشنهاد‌های آنها را دریافت و با دقت کار را دنبال می‌کنند. با توجه به تجربیاتی که از مذاکرات گذشته داریم، این بار مذاکرات در اوج بی‌اعتمادی نسبت به طرف مقابل انجام می‌شود. ما از تفاهم‌های گذشته درس گرفته‌ایم و بر همین اساس دیپلمات‌های ما نیز این مسأله را دنبال می‌کنند که اگر تفاهمی هم صورت گیرد، به صورت قدم به قدم باشد؛ یعنی یک گام آنها بردارند و یک گام ما برداریم. این بار مانند گذشته نخواهد بود که ما به تعهدات خود عمل کنیم و سپس آنها دوباره تعدی، تجاوز و حمله را آغاز کنند. 
مسأله سوم نیز که واقعا از مشیت الهی بود، به تعبیر امام شهید ما، بعثت مردم بود. مردم به میدان آمدند و بیش از ۹۰ شب است که در صحنه حضور دارند. در کنار نیرو‌های مسلح، در کنار دیپلمات‌ها و در خیابان‌ها، از ایران اسلامی دفاع می‌کنند. این سه ضلع مثلث، یعنی نیرو‌های مسلح، دیپلماسی و مردم، هماهنگ، همدل و همراه در پشت‌سر ایران اسلامی قرار گرفته‌اند. 
طبیعی است که هر جنگی پایانی دارد، اما مهم این است که اهداف طرف‌های درگیر چه میزان محقق شده باشد. امروز ما نمی‌گوییم، بلکه نظام بین‌الملل و رسانه‌های بین‌المللی می‌گویند که دشمن به هیچ‌یک از اهداف خود نرسیده و حتی در برخی موارد از اهداف خود دورتر نیز شده است. یکی از این موضوعات، مسأله تنگه هرمز است. 
تنگه هرمز آبراهی است که عرض چندانی ندارد و فقط ایران و عمان بر آن حاکمیت قانونی دارند. هیچ آب آزادی در آنجا وجود ندارد که دیگران بخواهند با عنوان عبور از آب‌های آزاد در آن دخالت کنند. ما گفته‌ایم که کنترل تنگه هرمز با ماست؛ نه به این معنا که بخواهیم آن را ببندیم، بلکه به این معنا که عبور و مرور در آن باید تحت نظارت و قوانین تعیین شده از سوی ما باشد. کشتی‌هایی که عبور می‌کنند، کالا‌هایی که صادر یا وارد می‌شوند، باید مورد رصد قرار گیرند تا مشخص شود متعلق به چه کسانی است، علیه چه کسی استفاده می‌شود و چه اهدافی را دنبال می‌کنند. 
سال‌ها بود که برخی کشور‌ها بدون توجه به این ملاحظات رفت‌وآمد می‌کردند، اما از این پس عبور و مرور از تنگه هرمز حساب و کتاب خواهد داشت. نیرو‌های مسلح باید در جریان باشند، عبورکنندگان باید اذن بگیرند و ما نیز به هر کشوری، هر کشتی و هر محموله‌ای اجازه عبور نخواهیم داد. محموله‌ها بررسی خواهند شد تا مشخص شود از کجا آمده‌اند، به کجا می‌روند و آیا علیه منافع ما مورد استفاده قرار می‌گیرند یا خیر. بر همین اساس مجوز صادر خواهد شد یا نخواهد شد. 
کشور‌هایی که جنگ را آغاز می‌کنند، اهدافی را دنبال می‌کنند و اگر به آن اهداف برسند خود را پیروز می‌دانند، اما امروز همه دنیا می‌گوید که مهاجمان به اهداف تعیین‌شده و اعلام‌شده خود نرسیده‌اند و ان‌شاءالله در آینده نیز این اهداف محقق نخواهد شد. هرچه آنها جنگ را طولانی‌تر کنند، ما مقتدرتر و قوی‌تر خواهیم شد. 
در طول نزدیک به ۵۰ سال از استقرار نظام جمهوری اسلامی، شدیدترین تحریم‌ها علیه تجهیزات نظامی ما اعمال شده است، اما امروز تجهیزات نظامی ایران، از موشک‌ها گرفته تا پهپادها، مورد توجه بسیاری از کشور‌ها قرار دارد. با این حال ما بار‌ها اعلام کرده‌ایم که تجهیزات نظامی ما برای آفند و تجاوز نیست. در طول ۵۰ سال گذشته نیز نشان داده‌ایم که آغازگر هیچ جنگی نبوده‌ایم، اما هر دستی که به سمت ایران برای تجاوز بلند شود، آن را قطع خواهیم کرد. این را بار‌ها نشان داده و این بار نیز به حول و قوه الهی نشان دادیم. 
یک وجب از خاک این کشور جدا نخواهد شد. تنگه هرمز نیز ظرفیتی است که شاید در گذشته کمتر مورد توجه قرار گرفته بود، اما امروز یک امکان حقوقی و قانونی مهم برای جمهوری اسلامی ایران محسوب می‌شود. با کشور‌های دوست درباره نحوه تنظیم مقررات عبور و مرور در تنگه هرمز مذاکره و هماهنگی خواهیم کرد، اما کشور‌هایی که از آن سوی دنیا تصور می‌کنند در این منطقه حقی برای خود دارند، باید بدانند که این تصورات و خواب‌های آشفته هرگز تعبیر نخواهد شد.