پول بی‌خانمان‌ها خرج جنگ شد

براساس گزارش‌های مراکز تحقیقاتی، در حالی که میلیون‌ها آمریکایی برای پرداخت اجاره‌خانه با مشکل مواجه هستند، دولت فدرال بودجه‌های حیاتی ‌بخش مسکن را کاهش داده است. مرکز اولویت‌های بودجه و سیاست‌گذاری هشدار می‌دهد که لایحه بودجه ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، یک «تهاجم مستقیم به مردم، جوامع و اقتصاد» است. در این بودجه، کاهش ۲۷‌میلیارد دلاری برای کمک به اجاره مسکن پیشنهاد شده بود که زندگی ۱۰‌میلیون نفر را مستقیما تهدید می‌کرد و میلیون‌ها خانواده را در آستانه بی‌خانمانی و اخراج از خانه‌های‌شان قرار می‌داد. 
   
پارادوکس بودجه آمریکا
نکته قابل تأمل در سیاست‌گذاری‌های دوره ترامپ، اولویت آشکار هزینه‌های نظامی نسبت به نیازهای اولیه شهروندان است. در حالی که بودجه پیشنهادی وی کاهش شدید کمک‌های اجاره‌بها و حذف بودجه برنامه‌های گرمایشی زمستانه برای فقرا را در دستور کار داشت، درخواست افزایش ۴۴۵ میلیارد دلاری (۴۲درصد) برای بودجه جنگ‌طلبانه ارائه شد و بودجه جنگ به رکورد بی‌سابقه ۵/۱تریلیون دلاری رسید. 
کارشناسان این رویکرد را «سرمایه‌داری اوباش‌گرایانه» توصیف می‌کنند که ثروت کشور را به‌سمت پیمانکاران تسلیحاتی سرازیر می‌کند و مردم عادی را نادیده می‌گیرد. در گزارش‌های منتشر شده آمده است: «رئیس‌جمهور به کشور نگاه کرد و دید که نیمی از مردم برای تأمین نیازهای اولیه تقلا می‌کنند اما تصمیم گرفت چیزی که ما واقعا نیاز داریم بودجه بیشتر برای جنگ است، نه مراقبت‌های بهداشتی، نه مسکن ارزان‌قیمت و نه کاهش قیمت‌ها». 
   
تختخواب در زندان، جای سرپناه 
شاید تلخ‌ترین بخش این بحران، تغییر رویکرد از «راه‌حل‌های مسکن محور» به جرم‌انگاری فقر باشد. دونالد ترامپ در فرمان اجرایی جولای‌۲۰۲۵ با عنوان «پایان دادن به جرم و بی‌نظمی در خیابان‌های آمریکا» دستور داد تا بی‌خانمان‌ها، به‌ویژه آنانی که از اختلالات روانی رنج می‌برند، بدون رضایت خود بازداشت و در مراکزی شبه‌زندان نگهداری شوند. 
شورای نظارتی سانفرانسیسکو در قطعنامه‌ای این اقدام را محکوم کرد و آن را «نقض آزادی‌های اساسی افرادی که توانایی پرداخت اجاره را ندارند» خواند. این شهر که مدل «مسکن اولویت اول» را با موفقیت اجرا کرده و توانسته ۱۸‌هزار نفر را از خوابیدن در خیابان نجات دهد، اکنون شاهد قطع بودجه‌های فدرال است. به دنبال این دستورات، ۶۰‌هزار خانواده کوپن‌های اضطراری مسکن خود را از دست دادند و انجمن ملی قانون بی‌خانمان‌ها هشدار داد که این سیاست‌ها به جای حل مشکل، صرفا افراد را از محلی به محل دیگر جابه‌جا می‌کند و کار حمایت میدانی را غیرممکن می‌سازد. 
   
بی‌تفاوتی نسبت به معیشت مردم در برابر قدرت لابی
اما شاید تکان‌دهنده‌ترین بخش ماجرا، اعتراف صریح ترامپ به بی‌توجهی‌‌اش نسبت به وضعیت اقتصادی مردم باشد. در حالی که میلیون‌ها آمریکایی کیف پول خود را برای خرید مواد غذایی اولیه می‌فشارند و شاهد تورم ۴/۲درصدی هستند، گزارش‌ها حاکی از آن است که وی اعلام کرده وضعیت اقتصادی مردم برایش اهمیتی ندارد. 
این بی‌اعتنایی در عمل نیز تبلور یافت. بودجه پیشنهادی سال ۲۰۲۶ و ۲۰۲۷، برنامه «ادامه مراقبت» که اصلی‌ترین برنامه وزارت مسکن برای حل معضل بی‌خانمانی محسوب و ۸۷‌درصد بودجه آن صرف مسکن دائمی می‌شد، با کاهش ۷۰‌درصدی مواجه کرد. به دستور وزارت مسکن، سقف بودجه مجاز برای مسکن دائمی به ۳۰‌درصد کاهش یافت. گرچه دادگاه فدرال بعدا جلوی اجرای این تصمیم را گرفت اما این اقدامات نشان‌دهنده تلاش سیستماتیک برای حذف شبکه حمایت از نیازمندان است. 
در مقابل، ثروتمندترین قشر جامعه آمریکا از کاهش مالیات‌های گسترده بهره‌مند شدند. برآوردها نشان می‌دهد که لایحه عظیم موسوم به «لایحه بزرگ زیبا» به‌طور میانگین ماهانه ۱۲۰۰ دلار از جیب کارگران فقیر خارج و به سمت جیب اغنیا سرازیر کرد. 
این گزارش در حالی منتشر می‌شود که اداره آمار کار آمریکا اعلام کرده رشد اقتصادی در حال کند شدن است و خطر رکود دوباره اقتصاد را تهدید می‌کند. کارشناسان مستقل معتقدند تنها راه پایان دادن به این فاجعه، تزریق سرمایه‌گذاری عظیم به مسکن ارزان‌قیمت و بازگشت به سیاست‌های مبتنی بر شواهد است، نه زندانی کردن فقرا و حبس آنان در اردوگاه‌های دولتی.