شهری با رخت سپید

معروف ترین سوغات زنجان چاقوی زنجانی است با دسته هایی از شاخ گوزن و تیغه هایی که سیاه نمی شود. هر چند حالا چاقوهای چینی بازار چاقوهای زنجان را کساد کرده ، اما بدانید که هیچکدام این چاقوهای چینی به گرد پای چاقوی زنجان هم نمی رسد. چاقوهای زنجان چاقوهایی است که تا عمر دارید با شما می مانند. البته این را هم نوشته باشیم که دیگر عمر چاقوهای جیبی فشاری و ضامن دار گذشته و شما تنها می توانید با آن خیار پوست بکنید. چاقوهای میوه خوری و همچنین کارد آشپزخانه ساخت زنجان کاربردی تر است و بیشتر به کار می آید. چاقوسازهای زنجانی ، ساطور و قندشکن هم می سازند. اگر هنوز قند را در خانه می شکنید یا سبزی را در خانه ساطوری می کنید ، بهترین یادگاری که می توانید از زنجان داشته باشید همین است .چاروق یادگاری دیگری است که می توانید در سفر به زنجان تهیه کنید. چاروق کفشی است بافته شده از نخهای رنگین زیبا که بیشتر برای زنها مناسب است. کیفیت این نخها طبیعی است که رابطه مستقیمی با قیمت چاروق داشته باشد. بهترین ، زیباترین و البته گرانترین چاروق های زنجانی از نخ ابریشم بافته می شوند. می توانید یک جفت چاروق بخرید و از آن به عنوان دمپایی رو فرشی استفاده کنید. مطمئن باشید پشیمان نمی شوید. ملیله هم سوغات زنجان است . اگر پول کافی همراه نبرده اید اصلا سراغ این سوغات گران قیمت نروید. ملیله در واقع در هم پیچیدن مفتول های نقره ای است که در فرآیند خود تبدیل به فنجان و سینی و کاسه و گردن بند می شود. یک کاسه کوچک ملیله کاری شده به طور متوسط 60هزار تومان قیمت دارد اما این قیمت در مقابل ماده اولیه ای که برای ساخت این کاسه صرف شده و وقتی که ملیله کار برای ساختن آن گذاشته هیچ است . ملیله می تواند یادگاری مناسبی باشد برای این که در گنجه خاطرات تان یاد هوای خنک زنجان را برای همیشه ثبت کنید اما اگر از کسانی هستید که به سوغاتی های خوراکی علاقه دارند بروید سراغ شیرینی های سنتی زنجان . شیرینی پزهای سنتی زنجان البته دیگر منقرض شده اند. پسران با مرگ پدران یا مغازه ها را فروخته اند یا دیگر حوصله پختن شیرینی های پردردسر سنتی را ندارند و حالا دارند نان خامه ای و پای سیب می پزند اما هنوز یک مغازه مانده است که پسری جوان در آن سنت پدرانش را ادامه می دهد و اصلا خیال ندارد مغازه اش را تعطیل کند. شیرینی فروشی زرگری در خیابان سعدی وسط زنجان هنوز بوی خوش سنت می دهد. آخرین یادگار از سالهایی که رفته اند و دیگر نمی آیند. این شیرینی ها 150سال پیش که پدر اسماعیل زرگری که می توانست از ترکیب های گوناگون آرد و نشاسته و شکر شیرینی های لذیذی بسازد تا مردم شهری کوچک به خریدنش تشویق شوند ، هنوز در فهرست سنتهای شهر جایی نداشتند. این بود که معجون ، شکلات کشی مخصوص زنجان ، سوهان سفید، باقلوای زنجان ، راحتی آردی و نبات چای شاید در صبح گرم یک تابستان ، آن هم تابستان های ساکت زنجان متولد شد و قنادی زرگری شد مغازه ای که خاندان زرگری باید پشت به پشت آن را حفظ کنند.همان طور که وقتی اسماعیل زرگری رخ در نقاب خاک کشید ، پسرش صمد اداره مغازه را به عهده گرفت و حالا که صمد خودش را بازنشسته کرده است ، حمیدرضای جوان سکان تنها شیرینی پزی سنتی شهر را در دست دارد. سکانی که می خواهد آن را به پسرش بسپارد. اگر به شیرینی پزی زرگری رفتید، فراموش نکنید که بیماری قند ، بیماری سختی است. پس می توانید شیرینی های لذیذ را بخرید و بعد به اندازه بخورید. این یک توصیه جدی است.