ظرافت های سیاست

فیدل کاسترو رهبر کوبا جمله معروفی درباره امام (ره) دارد: «این مرد را دوست دارم چون شخصیتی استثنایی دارد. چون کشورش را صاحب غرور کرد.»

کد خبر: ۱۴۵۴۷۴

غرور و ابهتی که انقلاب امام (ره) به کشور ما داد، مدیون حرف حقی بود که با انقلابمان زدیم و تاکنون هم پای آن ایستاده ایم.
تلاش گسترده کشورهای موسوم به جهان اول برای عقب راندن ایران از مواضع اصولی اش برای آزاد بودن با حساس شدن به برنامه هسته ای ایران قالب و جریانی نو پیدا کرد و آنها بهانه مناسبی برای فشارهای ناروای سیاسی به مردم ما پیدا کردند.
در راس این جریان امریکا و انگلیس حضور داشتند که البته به دلیل به خطر افتادن منافعشان توجیه قانع کننده ای برای این اقدام داشتند؛ اما در ماههای اخیر کشور ثالثی از این دو پیش افتاده و تئوری های متفاوتی را برای به انزوا کشیدن ایران ارائه می دهد.
دیوید مارتینون سخنگوی نیکلا سارکوزی رئیس جمهور فرانسه در حاشیه اجلاس نشست سران کشورهای عضو مجمع همکاری های اقتصادی آسیا و اقیانوس آرام (اپک که بوش در استرالیا آن را به اشتباه اوپک تلفظ کرد) با افتخار از تلاشهای کشورش برای انزوای مطلق ایران حرف زد و حتی گفت فرانسه به دنبال تحریم های جدید و بیشتر برای فشار به ایران است تا دست از فعالیت هسته ای بردارد و شاید در این راه قطعنامه ای را همچون قطعنامه های 1737 و 1747 بر ضد ایران از تصویب سازمان ملل متحد بگذراند.
و حتی رئیس جمهور آن گستاخانه ایران را تهدید به بمباران می کند.وقتی چنین خبرهایی می رسد کشوری را مجسم می کنی که دولتمردانش ذره ای به تو، فکر و آرمانت ، غرور کشورت و پیشرفت علمی هم میهنانت احترام نمی گذارند و افتخارات و پیشرفت های تو را هم برنمی تابند و بی تردید اگر به خود نگویی او دشمن من است هیچ گاه او را دوست تلقی نخواهی کرد.
از این منظر، خبر دیدار دیروز رئیس سازمان تربیت بدنی همراه با همه معاونانش با سفیر فرانسه در تهران کمی تعجب برانگیز بود.
این که کشوری که عزت ایرانی را نشانه رفته و حتی پس از فعالیتی چند ساله در زمینه هسته ای و روی کار آوردن نسل جدید تاسیسات هسته ای خود، به قیمت محدودیت مطلق مردم ایران ، به انزوای کشورمان حکم می دهد را در دفترمان با آغوش باز بپذیریم و با نماینده سیاسی و رسمی آن کشور از پیشینه روابط دو کشور و لزوم گسترش روابط ورزشی و مناسبات دو کشور سخن بگوییم کمی عجیب است و بیشتر از دو فرض را نمی توان برای آن مطرح کرد: یا تلاش های پردامنه و جدی فرانسه برای به بن بست کشاندن ایران و تحریم مطلق اقتصادی و سیاسی ایران و دست و بال سوزاندن های مردان سیاسی اش در مجامع بین المللی برای گرفتن حکم و تصمیمی علیه ایران زیاد جدی نیست (که هست)... یا ما چندان به ظرافت و حساسیت تصمیم ها، حرکات و جلساتمان اشراف نداریم.