ورزشهای رزمی ایران در کنار پتانسیل ها ، برنامه ریزی و البته مدیریت مناسب خود در راه کسب موفقیت های داخلی و بین المللی ، از عامل بسیار مهم و حیاتی دیگری بهره مند بوده اند که این عامل اساسی و تاثیرگذار
کد خبر: ۱۴۳۷۸۷
، دوری از حاشیه ها و مسائل مخرب و پرهیز از غوغاسالاری های موجود در ورزش کشورمان است.
متاسفانه اخیرا حاشیه هایی از قبیل ورود پدیده شوم دوپینگ در ورزش های رزمی زبان به زبان می گردید که نوشته حاضر به این موضوع پرداخته است.
یکی از اتفاقات و پدیده های مذموم ، غیرورزشی و مخرب در ورزش حرفه ای امروز دنیا و همچنین ورزش ایران ، به مساله دوپینگ است که متاسفانه ورزش پرپتانسیل و مستعد کشورمان و بویژه ورزشهای رزمی را گرفتار سایه شوم خود کرده و ورزش این مرز و بوم را دچار لطمات و نارسایی های فنی ، بین المللی و اخلاقی کرده است البته خوشبختانه ورزشهای رزمی در ایران به دلیل داشتن پشتوانه های فنی ، اخلاقی و مردمی چندان گرفتار پدیده ناپسند و غیرورزشی دوپینگ نبوده اند و از این حیث می توان ورزش های رزمی را جزو ورزشهای سالم و موفق محسوب کرد که در کنار موفقیت های چشمگیر داخلی و بین المللی در ابعاد اخلاقی و فرهنگی نیز توفیقات قابل توجهی داشته اند.
فدراسیون ووشو ، زنگ خطر را به صدا درآورد!
اگرچه ورزشهای رزمی به دلیل ماهیت خاص خود در کشورمان و افتخارات بزرگ آسیایی ، جهانی و المپیکی چندان گرفتار و آلوده دوپینگ نشده اند اما واقعیت این است که این پدیده مذموم و غیراخلاقی در جامعه رزمی کشور وجود دارد و عدم اطلاع رسانی درخصوص موارد موجود به دلایل خاص خود مربوط است . با این حال ، چندی پیش مسابقه های ووشوی قهرمانی کشور در شیراز ، فرصتی جدید برای مبارزه کنندگان با دوپینگ فراهم کرد تا با این عنصر مخرب در ورزش مقابله کنند. در این پیکارها بود که 2 ورزشکار حاضر در این مسابقه ها حاضر به دادن تست دوپینگ نشدند و سرپرست فدراسیون ووشو ، دکتر مهدی علی نژاد ، در اقدامی قاطع و جسورانه این 2 ورزشکار را محروم کرد تا به این طریق هم خطر احتمال وجود دوپینگ در ورزشهای رزمی را هشدار دهد و هم مقابله جدی و مقتدرانه با این پدیده ناپسند و غیرورزشی را به گوش جامعه ورزش و مسوولان برساند. این اقدام سرپرست فدراسیون ووشو را باید تقدیر کرد و آن را الگوی دیگر روسای فدراسیون ها و مسوولان ورزش کشور دانست که متاسفانه مبارزه با دوپینگ را مقطعی و تنها براساس شرایط ویژه قلمداد کرده و آن را جزو اصول کاری و برنامه های همیشگی فدراسیون و مجموعه تحت مدیریت خود نمی دانند.
کم کاری فدراسیون های رزمی در مبارزه با دوپینگ !
اقدام فدراسیون ووشو اگرچه حرکت جدیدی نیست و اساسا اقدام مسوولان این فدراسیون براساس قوانین موجود به شمار می رود اما از آن جهت که مقابله جدی و قاطع با ورزشکاران دوپینگی و حتی خاطیان از قانون و مقررات بود ، حرکتی ارزشمند محسوب می شود. این که در ورزش های رزمی به دلیل ماهیت فنی و همچنین شرایط خاص ورزشکاران این رشته ها و همچنین اشتیاق جوانان به موفقیت های داخلی و فرامنطقه ای احتمال روی آوردن به دوپینگ وجود دارد ، باید برنامه ریزی و اقدامات مناسب و فرهنگی فدراسیون های متولی ورزش های رزمی کشورمان را در پی داشته باشد. اما متاسفانه دوپینگ و مقابله با ورزشکاران دوپینگی و همچنین بسترسازی مناسب فرهنگی و آموزشی برای دوری جوانان و علاقه مندان رشته های رزمی از این پدیده زشت و غیراخلاقی ، جایگاه مناسبی در فدراسیون های رزمی ندارد و تنها در شرایطی ضرورت مبارزه و مقابله با خاطیان احساس می شود که آزمایش یک یا چند ورزشکار مثبت اعلام شود و آن گاه فدراسیون های مورد نظر به مبارزه ای مقطعی و کوتاه مدت می پردازند. در حالی که براندازی دوپینگ و مقابله قاطع با دوپینگی ها و بویژه ایجاد زمینه های مثبت آموزشی و فرهنگی برای ورزشکاران رزمی کشورمان می بایست جزو برنامه ها و چشم اندازهای کوتاه مدت و بلندمدت فدراسیون های رزمی باشد تا از این رهگذر جامعه رزمی کشور در کنار افتخارات و عناوین بزرگ داخلی و برون مرزی بتواند مقوله ورزش پهلوانی و اخلاقی را نیز جزو موفقیت ها و اصول حاکم بر رشته های رزمی قرار دهد. به هر حال امید است فدراسیون های رزمی کشور (تکواندو ، کاراته ، جودو ، ووشو ، بوکس ، کونگ فو و ورزش های رزمی) دوپینگ و خطر شیوع آن در جامعه رزمی را جدی قلمداد کنند و به مبارزه با این پدیده توجه و اهتمام جدی داشته باشند که ابتدایی ترین و البته اساسی ترین اقدام در راه نیل به این هدف بزرگ ، راه اندازی و تقویت کمیته مبارزه با دوپینگ در تمام فدراسیون های رزمی کشور است اما متاسفانه تاکنون جایگاه خاص خود را نداشته و همواره تحت الشعاع برنامه ها و اقدامات فنی و ورزشی فدراسیون های ذی ربط قرار داشته است . در حالی که موفقیت و ایجاد بستر سالم و اخلاقی در کل خانواده بزرگ رزمی ایران ارزش و جایگاه بسیار بالاتری نسبت به مدالها و مقامهای زودگذر خواهد داشت . از این رو این انتظار از مسوولان و متولیان فدراسیون های رزمی می رود که ضمن توجه ویژه به احتمال وجود دوپینگ در بین ورزشکاران رزمی ، اقدامات مناسبی را جهت مقابله و ریشه کن کردن دوپینگ انجام دهند و تنها به بیانیه ها و محکوم کردن دوپینگ و اقدامات مقطعی دلخوش نباشند و بیش از همیشه خطر دوپینگ در خانواده بزرگ و پرافتخار رزمی کشورمان را احساس کنند.