وعده ای بعید؛

: پیکارهای قهرمانی بسکتبال جوانان غرب آسیا هم با فرجامی قابل پیش بینی و قهرمانی ایران به پایان رسید تا هم انتظار از این ورزش و هم حساسیت نسبت به آن بالا رود.

کد خبر: ۱۴۳۵۰۸

این که ما در ورزشی که روزگاری آن را از خود نمی دانستیم و تمایلی برای گرایش قهرمانی به سوی آن در هزارتوی تفکرات سیستماتیک و مدیریتی مان نمی یافتیم ، صاحب عناوین خیره کننده بویژه قهرمانی می شویم ، اتفاقی است که ریشه های آن را باید در عوامل متعددی از جمله برنامه ریزی فدراسیون ، تعامل مثبت آن با باشگاه ها، همراهی باشگاه ها و اقبال جامعه بویژه جوانان به سمت این ورزش و چند مورد ریز و درشت دیگر جستجو کرد.این مقدمه فقط برای این آورده شد که نگاهی به وضعیت کنونی این ورزش بیندازیم و موجودیت بسکتبال در این روزها را بهتر ببینیم . ورزشی که پس از مدال برنز بازیهای آسیایی و طلای باشگاه های غرب آسیا و قهرمانی باشگاه های آسیا، صاحب قهرمانی جام ملتهای آسیا و قهرمانی جوانان غرب آسیا شده و مجوز المپیک پکن را هم در اختیار دارد؛ اما میزان توجه مادی و معنوی دستگاه های مسوول در ورزش به آن تغییر نکرده و قیاس این فدراسیون را با فدراسیونی مثل قطر که اصلا به جمع 4 تیم برتر آسیا هم راه پیدا نمی کند به مقایسه ای غیرمنطقی تبدیل کرده است . ماجرا وقتی تلخ تر می شود که بدانیم کادر خارجی رهبری تیم ملی قطر (فقط یک تیم) به اندازه بودجه یک سال فدراسیون بسکتبال ایران (حدود 250 میلیون تومان) حقوق دریافت می کند. فدراسیون بسکتبال در حال حاضر هیچ نمی داند با این موجودی درون حساب و این میزان افتخار (که همگی شایسته تجلیل و پاداش برای ایجاد انگیزه است) چه کار کند.نکته مهمتر درباره این فدراسیون وعده ای است که دریافت کرده ؛ اما هیچ حرکتی برای امیدوار شدن و امیدوار ماندن به تحقق این وعده صورت نگرفته تا همه به آینده چشم بدوزند. تنها امکانی که این فدراسیون دارد، سالن بسکتبال مجموعه ورزشی آزادی است که متاسفانه تنها سالن استاندارد بسکتبال در کشور هم هست و فدراسیون مانند همه اهالی بسکتبال آرزو می کند وعده احداث سالن بزرگ ، مجهز و استاندارد بسکتبال در مرکز شهر تهران از وعده ای وعید و بعید به وعده ای عملی تبدیل شود.