بیان موءدبانه گلداسمیت

او می نویسد «حتی اگر بریتانیا می خواست خود را به هدف اعلانی پایان دادن به برنامه سلاحهای کشتار جمعی محدود کند، این امر وظیفه شورای [امنیت سازمان ملل] و نه دولتهای خاص است تا بررسی کنند که آیا تخلفاتی از این تعهدات رخ داده است یا نه.»

کد خبر: ۱۴۳۱۵۳

لرد گلد اسمیت سپس افزود که ایالات متحده «دیدگاه متفاوت تری داشت. آنان اصرار داشتند، این واقعیت که آیا عراق ناقض این تعهدات بود یا نه موضوعی است که باید توسط دولتهای عضو خاصی بررسی شود ]ولی] من دولت دیگری را که از این دیدگاه حمایت کند، نمی شناسم.»
اگر وی فقط می خواست به ایالات متحده اشاره کند، مجبور نبود که عبارت دولتهای عضو خاصی را اضافه کند. مضمون اصلی بیان مودبانه لرد گلد اسمیت این بود که بریتانیا می بایستی حداقل ادای به رسمیت شناختن قوانین بین المللی را درآورد، برخلاف ایالات متحده که دولت خشنی است که خود را از چنین تشریفاتی معاف کرده است.
واکنش به این یادداشت ها عبرت آموز است: این افشارگری ها هیاهوی فراوانی را در انگلستان ایجاد کرد ولی در ایالات متحده چندان توجهی به آن نشد.
اندکی بعد از این که اظهارات لرد گلد اسمیت علنی شد، ساندی تایمز لندن یادداشت رسمی یک جلسه محرمانه بین بلر و 2 نفر از مشاوران عالی اش در جولای 2002 را منتشر ساخت. این سند نشان می داد دولت بوش قبل از این که کنگره را در اکتبر 2002 فریب دهد و نیز قبل از این که از سازمان ملل بخواهد از نقشه واشنگتن برای کاربرد زور حمایت کند یا بی تفاوت بماند، تصمیم حمله به عراق را گرفته بود.
توبی داج ، پژوهشگر انگلیسی در مورد مسائل خاورمیانه ، اظهار کرد که: «این اسناد نشان می دهد پرونده سلاحهای کشتارجمعی عراق بر اطلاعات غیرمستند مبتنی بود و شواهد دروغینی برای بزرگ جلوه دادن این پرونده به کار گرفته شده اند.»
این بار هم ، واکنش چشمگیری در انگلستان در مقابل این افشاگری ها صورت گرفت ، ولی مطبوعات در ایالات متحده اظهار کردند که این داستان ، بی مصرف است. هفته ها بعد، وقتی فشارهای عمومی منجر به پوشش خبری قضیه شدند، تفاسیر مطبوعاتی اندکی موضعی مخالف در برابر یک شیوه مرسوم ، اتخاذ کردند: «این جنون ، نظریه پردازان توطئه در مورد چیزی که ما آن را می دانیم و به وضوح به مردم گفته بوده ایم ، از برای چیست؛»
لرد گلداسمیت در یادداشت خود همچنین به بلر توصیه کرده بود که درست است تغییر رژیم عراق به وسیله حمله ، جرم آشکاری است ولی «ضروری است شرایطی ایجاد کنیم که در آن بتوانیم از اقدام نظامی ، پشتیبانی قانونی به عمل آوریم.» لندن و واشنگتن برای تحریک عراق به انجام اقداماتی که بشود آن را به عنوان بهانه ای برای جنگ ترسیم کرد، بمباران اهداف عراقی را در می 2002 ، از سر گرفتند که این بمباران ها در سپتامبر همان سال ، شدت زیادی یافت.