تجلی روح ایثار

بشردوستی و روحیه ایثار در وجود تمام انسان ها وجود دارد. کمک به همنوع موثرترین التیام برای زخم دیدگان حوادث روزگار است.

کد خبر: ۱۳۳۴۹۲

کسانی که در گرداب بلا و حوادث گرفتار شده اند بیش از هرچیز یاری و مساعدت دیگر افراد جامعه را آرامش بخش خویش و التیام دهنده دردهای خود می دانند. این روحیه انساندوستی اگر هدایت شود می تواند منشا خدمات بزرگی شود. همان طور که در مورد سازمان هلال احمر این اتفاق افتاده است.
سازمان صلیب سرخ جهانی و جمعیت هلال احمر جمهوری اسلامی ایران با این انگیزه و با هدف تلاش برای تسکین آلام بشری ، تامین احترام انسان ها و همچنین حمایت از زندگی و سلامت انسان ها، بدون در نظر گرفتن هیچ گونه تبعیضی میان آنها تاسیس شد و تمام تلاش خود را بر این مهم گذاشت تا با یاری رساندن به دیگر همنوعان برای ایجاد جامعه ای انسانی همت گمارد.

سال 1862 ، دونان ، کتاب خاطره ای از سولفرینو (دهکده ای در شمال ایتالیاست که در 1859 صحنه جنگ خونینی ، بین قوای اتریش و متحدان فرانسوی و ساردنی ، رخ داد که حدود 50 هزار نفر تلفات به بار آورد) را منتشر کرد و خواستار تشکیل جمعیت های امدادی داوطلب برای تسکین آلام این گونه آسیب دیدگان از جنگ شد. او پیشنهاد کرد خدمت به زخمی های نظامی ، فعالیتی بی طرف محسوب شود. انجمن امور عام المنفعه ژنو از پیشنهاد وی استقبال کرد. در نتیجه ، یک کنفرانس بین المللی با شرکت نمایندگان 16 کشور در ژنو تشکیل شد و موافقت نامه 1864 برای بهبود وضع مجروحان نظامی میدان جنگ تدوین شد و به امضای نمایندگان 12 دولت از کشورهای شرکت کننده رسید که در آن بی طرف شمردن متصدیان خدمات پزشکی نیروهای مسلح ، رفتار انسانی با زخمی ها و بی طرفی غیرنظامیانی که داوطلبانه به کمک زخمی های جنگ می شتابند و نیز علامتی بین المللی به منظور مشخص کردن اعضا و وسایلی که در این راه به کار می روند، پیش بینی شده بود. به افتخار ملیت دونان ، صلیبی سرخ با زمینه ای سفید به تقلید از پرچم سوئیس که صلیبی سفید در زمینه قرمز به عنوان نماد و علامت آن انتخاب شد.
سال 1963 در 88 کشور جهان ، جمعیت های ملی صلیب سرخ به وجود آمد؛ همچنین 2 گروه بین المللی دیگر نیز که مرکزشان در ژنو واقع بود، تشکل شد که یکی کمیته بین المللی صلیب سرخ (تاسیس 1863) مرکب از 25 نفر از بزرگان سوئیس بود که هنگام جنگ به عنوان میانجی های بی طرف خدمت می کردند و دیگری اتحادیه جمعیت های صلیب سرخ (تاسیس 1919) که هدف از آن کمکهای متقابل ، همکاری و توسعه فعالیت های مربوط، خاصه در زمان صلح بود.
فعالیت صلیب سرخ بین المللی از پایان جنگ جهانی دوم توسعه فراوانی یافت. در کشورهای اسلامی به جای صلیب سرخ ، هلال احمر به عنوان نماد سازمان به کار گرفته شد و در ایران جمعیت شیر و خورشید سرخ فعالیت داشت ؛ ولی پس از انقلاب ، ایران نیز علامت جمعیت هلال احمر را برای این فعالیت برگزید.

روز جهانی هلال احمر و صلیب سرخ

همه ساله روز 8 می (18 اردیبهشت) به عنوان روز جهانی صلیب سرخ و هلال احمر در کشورهای مختلف جهان گرامی داشته می شود. این مساله به این دلیل است که در چنین روزی در سال 1828 میلادی ، ژان هانری دونان به دنیا آمد.

سازمان داوطلبان

این سازمان از تشکیلات بین المللی وابسته به جمعیت هلال احمر و صلیب سرخ است که در راستای احیا و تحقق اصل خدمات داوطلبانه نهضت صلیب سرخ تشکیل شده و وظیفه دارد در حوزه وظایف جمعیت هلال احمر توان اقشار و افرادی را که داوطلبانه به عضویت افتخاری جمعیت پذیرفته شده اند سازماندهی و به منظور اجرای برنامه های خیریه راهبری کند.
وظایف سازمان داوطلبان حول 2 محور عمده است. اول ارائه خدمات حمایتی به اشخاص و افراد نیازمند داخل و خارج از کشور که بنا به دلایلی دچار آسیب شده و ادامه زندگی با وضع موجود برایشان مشکل باشد و دوم جذب ، رهبری و به کارگیری و بهره مندی از کمک اقشار و اشخاص توانمندی که استطاعت لازم برای مشارکت در هدفهای بشردوستانه جمعیت را دارند. بیشتر این افراد دارای تخصص ، مهارت یا تمکین مورد نیاز جامعه بوده و می توانند سازمان را در تحقق رسالت اول خود یاری کنند.
هم اکنون افراد سرشناس بسیاری به عنوان اعضای داوطلب جزو نیروهای جمعیت به حساب می آیند. بسیاری از سران مملکتی ، هنرمندان ، ورزشکاران ، متخصصان و... به صورت داوطلبانه در هر زمینه ای که در توان خود احساس کنند به ارائه خدمات می پردازند

در حال حاضر فدراسیون صلیب سرخ و هلال احمر از 181 عضو تشکیل می شود. دبیرخانه مرکزی در ژنو قرار دارد و بیش از 60 نمایندگی برای پشتیبانی و انتقال کمکهای بین المللی به مناطق جنگی و مصیبت زده در سراسر دنیا فعال هستند.
جمعیت های صلیب سرخ و هلال احمر با 97 میلیون داوطلب و 300 هزار کارمند سالانه به بیش از 230 میلیون نیازمند رسیدگی می کنند. جمعیت های صلیب سرخ و هلال احمر به وسیله اعضای داوطلب خود در کشورهای عضو به طور جهانی عمل می کنند. فدراسیون بین المللی صلیب سرخ و هلال احمر، بزرگترین سازمان بشردوستانه دنیاست که بدون هیچ تبعیضی از قبیل ملیت ، نژاد، عقاید دینی و دیدگاه های سیاسی کمکهای خود را به بشریت ارائه می کند.

هلال احمر در ایران

نخستین کوشش ایرانیان برای پیوستن به کنوانسیون های بین المللی درباره تشکیلات بین المللی صلیب سرخ به دوران پادشاهی ناصرالدین شاه قاجار بازمی گردد. ایران در زمان حکومت او و در دسامبر سال 1874 / شوال 1291، کنوانسیون مصوب 1864 ژنو را پذیرفت ؛ اما در عمل برای دهها سال پس از این تاریخ ، هیچ گونه اقدامی برای تاسیس موسسه یا سازمانی که عامل اجرایی این کنوانسیون در ایران باشد، صورت نگرفت.
طی این سالها، جدی ترین کوشش ایران در این زمینه ، اعزام نماینده ای به سومین کنفرانس بین المللی صلیب سرخ در ژنو بود. در سالهای بعد، فعالیت های مربوط به این موسسه تنها بر اثر کوششهای شخصی افراد و به صورت پراکنده انجام می شد. ازجمله ، تلاشهای دکتر امیرخان اعلم (مشهور به امیراعلم) در خلال جنگهای داخلی ایران بین مستبدان و مشروطه خواهان در سالهای پس از پیروزی انقلاب مشروطیت ایران بود.
نخستین رویکرد تشکیل موسسه خیریه امدادی در ایران تحت حمایت دولت در سال 1301 ش / 1923 میلادی صورت گرفت. در این سال به کوشش دکتر امیراعلم اقداماتی برای تاسیس شیر و خورشید با حمایت دولت صورت گرفت.

جمعیت های صلیب سرخ و هلال احمر با 97 میلیون داوطلب و 300 هزار کارمند سالانه به بیش از 230 میلیون نیازمند رسیدگی می کنند

اگرچه فشار بین المللی نیز بویژه از سوی صلیب سرخ جهانی در این زمینه بی تاثیر نبوده است ، چون دولت ایران از زمان پذیرش کنوانسیون 1864 ژنو، هیچ کاری در این باره صورت نداده بود.
سرانجام دولت ایران قراردادی را که در تاریخ 8 دسامبر 1949 در هفدهمین کنفرانس بین المللی صلیب سرخ در استکهلم تنظیم شد، در تاریخ 30 آذر 1334 امضا کرد و به عضویت کنوانسیون ژنو پذیرفته شد.
در حال حاضر بیشتر فعالیت های جمعیت حول محور امدادرسانی به آسیب دیدگان حوادث طبیعی و جنگ متمرکز شده و در کنار آن ، با تاسیس مراکز درمانی ، توانبخشی ، تولید دارو و... به صورت یک موسسه خیریه عام المنفعه فعالیت می کند که با داشتن بیش از 300 شعبه و تجهیزات مناسب به عنوان بزرگترین سازمان امدادی کشور و جزو 10 جمعیت برتر جهان میان اعضای فدراسیون محسوب می شود.
در حقیقت این جمعیت با اختصاص سازمان های امداد و نجات ، داوطلبان ، جوانان ، تدارکات پزشکی و معاونت درمان و توانبخشی و موسسه آموزش عالی کاربردی هلال ایران و... سعی دارد در تمام زمینه هایی که با محورهای هفتگانه و اصلی جمعیت در ارتباط است ، فعالیت کند.

سازمان امداد و نجات

براساس شواهد، بیشترین فعالیت جمعیت های صلیب سرخ و هلال احمر هر کشوری در بخش امداد و نجات آن است. از آنجا که ایران از نظر قرار گرفتن روی کمربند و خط زلزله و همچنین شرایط نزولات جوی از جمله کشورهای حادثه خیز در جهان به شمار می رود، سازمان امداد و نجات یکی از پرکارترین و مهمترین بخشهای جمعیت هلال احمر در کشور به شمار می آید.
امدادگران سازمان امداد و نجات جمعیت عمدتا از نیروهای داوطلب هستند و تنها به علت معنویت و اخلاصی که در این کار است ، فعالیت می کنند. شاید باور این نکته برای برخی سخت باشد، ولی پاداش زحماتی که یک امدادگر در طول یک حادثه یا سانحه می کشد با دیدن لبخند رضایت و تشکر فردی که به او کمک کرده اعطا می شود و امدادگر واقعی می کوشد لبخندی از سر صفا و آسودگی و آسایش به لب آسیب دیدگان بنشاند.
نمونه بارز این موضوع را در زلزله دلخراش بم شاهد بودیم که افراد بسیار زیادی شب و روز با حضور در مراکز جمعیت هلال احمر آمادگی خود را برای انجام هر کاری که به نوعی با امدادگری در ارتباط بود، اعلام می کردند و عده زیادی هم بدون حقوق و غذا و هیچ گونه امکانات چند هفته یا چند روز در این شهر ماندند تا به کمک آسیب دیدگان بشتابند.

تجلی روح ایثار

روحیه ایثار و فداکاری از خصوصیات و روحیات دیرین ایرانیان بوده است . از این رو همواره شاهد خلق صحنه هایی زیبا و با شکوه از سوی امدادگران هلال احمر بوده ایم . شاید برای کسانی که هنوز به درون جمعیت هلال احمر پا نگذاشته اند، این صحبتها کمی اغراق آمیز به نظر برسد؛ اما کسانی که با این مرکز در ارتباط بوده اند، بخوبی می دانند که لباس سپید جمعیت با آرم هلال سرخ رنگ به روی آن ، یکی از آرامش بخش ترین مسکن هایی است که روح آسیب دیدگان را تسلی می دهد و صفا و صمیمیت و برادری و یکرنگی و اخلاصی که در عملکرد تک تک امدادگران وجود دارد، زیباترین تصویری است که ذهن هر بیننده ای آن را تصور کرده است.