پس بهسراغ حکیم جینگ رفت و ماجرا را برای او تعریف کرد. حکیم پس از شنیدن داستان او گفت: ای زن، تو مقداری زود به دنیا آمدی. زمان تو هنوز فرا نرسیده است. اگر در آینده به دنیا میآمدی میتوانستی بهترین ادمین برای کانالها و پیجهای خبری باشی. وی سپس افزود: اما اکنون به بازار شهر برو و یک مرغ بخر و آن را بکش و پرهایش را دانه دانه در جاده پخشکن و با آن به انتخاب خودت یک غذا درست کن و فردا نزد من بیاور.
زن به گفته حکیم عمل کرد و یک مرغ خرید و کشت و پرهایش را در جاده پخش کرد و با آن جوجه چینی درست کرد و فردا نزد حکیم برد. حکیم جوجه چینی را روی بخاری گذاشت تا گرم شود و گفت: در سرزمین ایران با مرغ غذایی درست میکنند که نامش فسنجان است و بسیار غذای خوشمزهای است. از آن هم درست کن. زن گفت: دستورش را دارید؟ حکیم گفت: منشیام دارد. زن گفت: حالا باید چه درسی بگیرم؟ حکیم گفت: آه، درس! داشت یادم میرفت. سپس افزود: حال برو و پرهایی که در جاده پخش کردی جمع کن و بیاور. زن گفت: این محال است. حکیم گفت:ها، درس همین است.
پراکندن دروغ و شایعه آسان است و جبران آن محال. سپس جوجه چینی را که گرم شده بود در بشقاب ریخت و خورد و از دستپخت زن تعریف کرد. زن نیز که عصبانی شده بود، شایعات و دروغهای بسیاری درباره حکیم ساخت و پراکند و پایان بدی برای داستان خود رقم زد.
امید مهدینژاد
طنزنویس
با هوشنگ نصیرزاده، وکیل بیرانوند
با تهیهکننده «سفینه نجات» به مناسبت روز جهانی کودک، از ضرورت سرمایهگذاری پایدار در انیمیشن ایران گفتیم