تفریحات با اعمال شاقه

مرحوم ابوی همیشه می‌گفتند توفیق زیارت ربطی به داشتن پول ندارد. 40 سال بود که می‌رفتیم مشهد و همیشه یکی دو اتاق اجاره می‌کردیم! تا این اواخر که حاج‌آقا می‌دیدند من عیالوار هستم و اجازه می‌دادند یک منزل مستقل را اجاره کنیم. هر وقت هم کسی می‌خواست مکانی را در اختیار ما بگذارد، ایشان می‌گفتند: منزل هست، ولی منزلی نبود. بعد متوجه می‌شدیم منظورشان این است که در مشهد منزل هست. بعدها یاد گرفتم هر وقت می‌خواهیم به مشهد برویم، به دو سه نفر از دوستان بسپارم چند جا را نشان کنند که وقتی ما به مشهد رفتیم، یکی از آنها را بگیریم. ایشان کمترین تقیدی درباره جایی که سکونت می‌کردند، نداشتند و فقط به فکر زیارت حرم و عبادت بودند و غرق لذت می‌شدند، ولی برای ما سخت بود و به شوخی می‌گفتیم تفریحات با اعمال شاقه! تفریح مرحوم ابوی زیارت بود. گاهی دوستان به شوخی می‌گفتند خانه‌هایی که شما در مشهد اجاره می‌کنید، سال آخر عمرشان است و بعد از رفتن شما آنها را می‌کوبند و می‌سازند! به این ترتیب ما همیشه لحظات آخر عمر آن خانه‌ها را درک می‌کردیم!
همیشه وقتی می‌خواستیم به مشهد برویم، ایشان می‌گفت: طوری برویم که سر راهمان حضرت عبدالعظیم(ع) را هم زیارت کنیم! می‌گفتند مردم تهران و ری اگر هفته‌ای یک بار به زیارت ایشان نروند، جفا کرده‌اند! یک بار موقع بازگشت از مشهد، نیمه شب بود که به حرم حضرت عبدالعظیم(ع) رسیدیم و درها را بسته بودند! مرحوم ابوی گفتند اثاثیه را همین جا پشت در حرم می‌گذاریم و می‌مانیم تا در حرم باز شود!
مرحوم ابوی بسیار علاقه داشتند همراه مردم زیارت کنند و هر چه سعی می‌کردم ایشان را طوری ببرم که از فشار جمعیت اذیت نشوند، خودشان عمداً به سمتی می‌رفتند که جمعیت زیاد بود. می‌گفتند در زیارت باید سر از پا نشناسی و در میان سیل جمعیت گم شوی، نمی‌شود اتو کشیده به حرم رفت و برگشت! همیشه وقتی به حرم حضرت معصومه(ع) می‌رفتند، بیش از یک ساعت می‌ایستادند وهمه معتقد بودند ایشان با امام رضا(ع) ارتباط بسیار قوی دارند. می‌فرمودند در اینجا باید همه معصومین(ع) را زیارت کرد!