حرکت از شلوغ بازی به سمت کیفیت

آن‌طور که ایران تئاتر نوشته است، صادقی گفت: متاسفانه جز مواردی معدود شاهد اجرای هیچ کار برجسته‌ای از گروه‌های خارجی که به جشنواره تئاتر فجر دعوت شده‌اند، نبودیم.
ما باید کاری کنیم که از این کمیت گرایی و شلوغ بازی به سمت کیفیت حرکت کنیم. یعنی برای نمونه اگر 20 کار درجه یک ایرانی را که می‌توانیم بعضی از آنها را سفارش بدهیم مطمئنا بسیار مطلوب‌تر خواهد بود. این همان کاری است که جشنواره آوینیون می‌کند.
او به انتقاد از اجرای آثار ایرانی که قبل از جشنواره هم اجرا شده‌اند، پرداخته و بیان کرد: اثر ایرانی که پیشتر اجرا شده دیگر نباید در جشنواره عرضه شود. جشنواره برای رو کردن آخرین دستاوردها، تکنیک‌ها و توانایی‌هایی است که به دست آورده‌ایم. جشنواره مرور نیست. به نظر من یکی از بزرگ‌ترین آسیب‌های جشنواره فجر این است که کمیت را بر کیفیت ارجح دانسته است.
در جشنواره‌ای مثل آوینیون شاید تنها حدود 40 تا 50 اثر روی صحنه می‌رود، هرچند در بخش آف این جشنواره ممکن است تا یک هزار اثر هم اجرا شود.
صادقی افزود: ما باید در چارچوب این جشن سیاسی بزرگ به دنبال ارتقای تئاتر باشیم. نکته دیگر این‌که جشنواره، مدیر خوب می‌خواهد؛ مدیری که به‌خصوص مداومت داشته باشد. در جشنواره‌ای مثل آوینیون هر مدیری دست‌کم ده سال هدایت جشنواره را به‌عهده دارد، زیرا در زمانی کمتر از این قادر نخواهد بود سیاست‌ها و چشم‌اندازهایش را دنبال کند. به نظر من مدیریت یک جشنواره امری تخصصی است.
این کارگردان و مدرس تئاتر در پایان سخنانش مشکل مهم در برگزاری جشنواره را نداشتن تعریف دقیق از چنین رویدادهایی دانسته و بیان کرد: اشکال بخش بین‌الملل جشنواره فجر به خود جشنواره برمی‌گردد.
اولین مشکل، تعریف آن است. یعنی معلوم نیست تعریفش چیست.
تمام جشنواره‌های عالم یا به مناسبت‌های موسمی شکل گرفته‌اند یا تاریخی. جشنواره فجر ظاهرا و باطنا قرار است به مناسبت دگرگونی بزرگی که در عرصه سیاسی رخ داد، ویترینی برای تئاتر ارائه دهد.
زمانی که انسان وارد جامعه می‌شود هر نهادی که می‌آفریند برای برطرف کردن یکی از نیازهایش است.
ما چه نیازی داشته‌ایم که جشنواره تئاتر فجر را راه انداختیم؟ تا زمانی که به این پرسش برنگردیم، نمی‌توانیم به بقیه پرسش‌ها جواب دهیم.
مسأله دیگر که بخش جهانی جشنواره تئاتر فجر را ضعیف می‌کند، سانسور است و مسأله دیگر ذوق پایین هنگام انتخاب. ما باید از فرهنگ‌های دیگر اطلاع پیدا کنیم و خودشیفته نباشیــــــــــــم. فـــــــرهنگ‌های جهان را بشناسیم و از دستاوردهای آنها استفاده کنیم.
تمام جشنواره‌های جهان اخذ دستاوردهای نوین‌اند. اینها را ببینیم و با ترفندی فرهنگی به تئاتر خودمان تزریق‌شان کنیم.