میبینی پسرم؟! گفته بودم حادثه آدم را بزرگ میکند، رشد میدهد. گفته بودم برای آن که بزرگ شوی باید سرد و گردم روزگار را بچشی و حادثه را لمس کنی. در آینه نگاه کن ببین چهقدر با این سر و روی خاکی بزرگ شدهای. به قاب عکست روی زمین نگاه کن. آن قدر احساس بزرگی میکند که خودش را در چارچوب پنجره انداخته تا وجودش را بزرگتر قاب بگیرد. خانهمان را ببین. آن قدر بزرگ شده که از هر طرف نگاه میکنی دیوارهایش را نمیبینی. سقفمان آن قدر بلند شده که با آسمان یکی شده. حادثه همه چیز را بزرگ میکند پسرم، رشد میدهد.