نیازمند رنسانس تصویری هستیم

در بخش خبری احساس می‌کنم به‌دلیل این‌که مطالب بیشتری به اطلاع مردم می‌رسد رسانه ملی مخاطب بیشتری جذب کرده و علت آن هم این است که آسان‌تر گرفته‌اند و مردم قاعدتا اخبار را از شبکه‌های داخلی پیگیری می‌کنند.
در بعد سریال‌سازی در رسانه ملی باید توجه بیشتری به کیفیت شود و به‌ویژه از نیروهای قابل‌تری استفاده شود. نوع تولید سریال‌های خارجی نشان می‌دهد نیازی به هزینه‌های آنچنانی نیست؛ یعنی هر وقت تلویزیون ما سعی بر آن داشته که سریال خوب و قوی بسازد، فکر می‌کند باید سریال‌های تاریخی، فاخر و گران تولید کند در حالی که این نوع سریال‌ها هر چه باشد در 15 یا 20 قسمت تمام می‌شود و با این مقدار ساعت هرگز مردم جذب نمی‌شوند. وقتی بودجه نیست سراغ برنامه‌های راحت‌تر که ارزان‌تر تمام می‌شود، می‌رویم؛ مانند برنامه‌های تفریحی از جنس مسابقه و سرگرمی. این برنامه‌ها هم نمی‌توانند با ساعت‌های پخش 24 ساعته شبکه‌های ماهواره‌ای مقابله کنند. یعنی مبارزه یک تنه جواب نمی‌دهد و تلویزیون دولتی ما نمی‌تواند به جنگ صدها رسانه برود که از این کانال به آن کانال برنامه‌های جذاب تولید می‌کنند.
گاهی اوقات ما با تولید برنامه‌های یک‌شکل و یکنواخت وضع خسته‌کننده‌ای در همه کانال‌ها برای مردم به‌وجود آورده‌ایم و شاید بعضی مواقع بتوان گفت تلویزیون شبیه رادیو می‌شود به همین دلیل ما به یک رنسانس تصویری در اهداف کوتاه‌مدت و درازمدت نیاز داریم.
نکته دیگر هم توجه به نقطه اوج و خداحافظی برنامه‌های محبوب است. شبکه‌های جهانی برنامه‌هایشان را در اوج قطع می‌کنند و نمی‌گذارند که برنامه لوس، مبتذل و تکراری شود ولی متاسفانه در برنامه‌های سرگرمی ما چنین موضوعی کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد و دقیقا برعکس عمل می‌کنیم و آن‌قدر کار را کش می‌دهیم که به تکرار بیفتد.
اساسا واژه مبتذل از ریشه بذل می‌آید. بذل یعنی چیزی که به فراوانی و تکراری عرضه می‌شود و وقتی چیزی به فراوانی عرضه شود طبیعتا مبتذل می‌شود و این باعث می‌گردد که مردم بخواهند مدام یک جمله، یک عبارت، یک صورت، یک دکور و یک مجری را ببینند و این جذابیتی برای بیننده ندارد. با رعایت این موارد می‌توانیم به حفــــــــــظ جذابیـــــــــــت بــرنامه‌های تلویزیونی‌مان امید داشته باشیم.

محسن دامادی

کارگردان