تخت‌جمشید از گذشته تا امروز

می‌گویند ساخت آن قریب به 180 سال و در دوره پادشاهی داریوش، خشایار و اردشیر به طول انجامیده؛ هر کدام البته از منظری آن را ساخته و پیراسته‌اند؛ یکی به شکوه و عظمتش اندیشیده و دیگری به تزئینات و ظاهر اعلایش. البته تخت‌جمشید برخلاف تصور ما، کاخی برای زندگی پادشاه و خانواده‌اش نبود، بلکه کانون برگزاری بزرگ‌ترین گردهمایی‌های پادشاهان و تجار و سفرای آن روزگار، برپایی مراسم آیینی و جشن‌ها و.... بود. در این محل نمایندگان ۲۸ ساتراپی یا ایالات تابع امپراتوری هخامنشی از دورترین نقاط گیتی دور هم جمع می‌شدند تا در حضور پادشاه، بزرگ‌ترین اعیاد همچون نوروز را جشن بگیرند و در مراسم ویژه پادشاهی ایران‌زمین در مناسبت‌های مختلف شرکت کنند. حالا 2500 سال از آن روزگار گذشته؛ از تخت جمشید ویرانه‌ای با ستون‌های نیم‌شکسته، دیوارهای نصف و نیمه و... برجای مانده؛ اما همچنان باشکوه و زیبا و پرابهت؛ آنچنان که برقش چشم جهانیان را گرفته و در ۴ آبان ماه ۱۳۵۸ آن را در فهرست میراث جهانی که در شهر قاهره مصر برگزار شد، به ثبت جهانی رساندند.