تیم ملی، تهرانی نیست

آنچه تیم ملی را عزیز می‌کند احساس تعلق همه مردم نسبت به تیم است. تیمی که واقعا به همه مردم ایران و به تمام جغرافیای کشور تعلق دارد. کشورهای اروپایی بستری فراهم می‌کنند تا نقاط مختلف کشور، نمایش‌های تیم ملی را از نزدیک ببینند و در کنار آن باشند. بازی تیم ملی در ورزشگاه‌های مختلف و در نقاط مختلف کشور حتی در بازی‌های رسمی موجب خاطره‌سازی برای مردمی می‌شود که شاید امکان سفر به پایتخت را نداشته باشند. اما سیاستی مبهم اجازه نمی‌دهد تیم ملی ایران در شهرستان‌ها بازی کند. پیش از این، بهانه‌ای به نام نبود ورزشگاه‌های استاندارد قابل قبول به نطر می‌رسید؛ اما حالا که مشهد، اصفهان، تبریز و اهواز ورزشگاه‌های مجهز و زیبایی دارند، چرا نباید تیم ملی در این شهرها بازی کند؟ بی‌تردید در کشور امن ما نمی‌توان بهانه‌هایی همچون نبود امنیت را برای بازی نکردن تیم ملی در شهرستان‌ها عنوان کرد که این بهانه پذیرفتنی نیست.

در بازی تیم ملی ایران با بولیوی حدود 9 هزار تماشاگر به ورزشگاه آزادی رفته بودند آن هم در شرایطی که تماشای بازی «رایگان» بود. در حالی که اگر آن بازی در ورزشگاه‌هایی مانند امام رضا(ع)، نقش جهان، یادگار امام(ره) و غدیر یا فولاد برگزار می‌شد، ورزشگاه براحتی از تماشاگر پر می‌شد. مطمئن باشید فردا برای بازی ایران و ترینیداد و توباگو هم تماشاگر زیادی به ورزشگاه آزادی نخواهد رفت و این نتیجه تصمیم غلط مدیران فدراسیون فوتبال ایران است نه بی‌علاقگی مردم به تیم ملی کشورشان. مدیرانی که بلیت «رایگان» چاپ می‌کنند (تا نظر فیفا تامین شود) و به دست مردم می‌دهند تا با پذیرفتن هزینه‌های فراوان، مردم را به حضور در ورزشگاه ترغیب کنند. در شرایطی که تنها چند روز قبل، فوتبالدوستان برای خرید بلیت بازی یک تیم باشگاهی ایران آن هم با ارقام بالا به هر دری زدند و ورزشگاه را به آن صورت با شکوه پر کردند، خالی بودن سکوهای آزادی در روز بازی مجانی ایران مقابل ترینیداد، چه معنایی می‌تواند داشته باشد؟ تیم ملی عزیز است و وظیفه فدراسیون است که عزیزترش کند. بازی کردن بازیکنان ملی ایران برای سکوهای خالی آن هم در شرایطی که فدراسیون بلیت رایگان به تماشاگران می‌دهد، بی‌احترامی به آنهاست امیدواریم کادر فنی تیم ملی و مدیران فدراسیون به این بی‌احترامی رضایت ندهند.

علی جوادی

ورزش