او برگشت اما مثل قبل قدرت کافی را نداشت. تزریق نشدن دلار، لغو اردوهای تدارکاتی و هزار یک چوب لای چرخ گذاشتن و از همه مهمتر ناکامی در مسابقات جهانی باعث شد تا این بار نامه از جیب کت رسول بیرون بیاید. نامهای که بخش مهم از آن به شرح زیر است: «حدود هفت ماه پیش، بعد از اعلام استعفای اسفندماه، هیچ قصدی برای بازگشت نداشتم. اما محبت و وفاداری اعضای محترم مجمع عمومی فدراسیون کشتی و مسابقات بازیهای آسیایی و شرایط خاصی که در فضای کشتی کشور ایجاد شده بود، مجبور به بازگشتم کرد. در واقع در برابر مشی جوانمردانه روسای هیات کشتی استانها و پافشاری ایشان در مقابل برخی از جریاناتی که موافق این بازگشت نبودند، هیچگونه امکان حساب و کتاب عاقلانه، جایز نبود. پشیمان هم نیستم. هفت ماه بیشتر در کنار خانواده کشتی در شرایط سخت و دشوار اقتصادی و اجتماعی کشور تلاش کردم. هرچند بضاعت من محدود بود و مصائب فراوان....»
در بخش دیگری از این نامه آمده است:«مسیر ورزش قهرمانی آنهم بویژه در «میدان کشتی» که از نگاه من چیزی جز «میدان رزم» نیست، مجموعهای از رنجها، خستگیها، پیروزیها و شکستهاست. آن کس که تاب و تحمل این فراز و فرودها را ندارد، هرگز در چنین میدانی دوام نخواهد آورد. در این میدان نه شکستها ناامید کننده هستند و نه پیروزیها ماندگار... . مطمئن باشیم کشتی ایران نیز با کوچکترین توجهی، در پیچ و خم این فراز و فرودها، خود را جمع میکند و به راه پرافتخار خود ادامه میدهد.. . اما آنچه زجری کشنده دارد «فقر»و «مظلومیت» خانواده کشتی است... در این چند سال تلاش کردم آنهایی که رجالند و بالانشین، این مظلومیت را بفهمند اما . . . وقتی پاسخی جز «سکوت» برای خواستههای کشتی نداشته باشی، ادامه خوشایندی ندارد. دیگر اینکه، از سن و سال و سابقه محدود من در کشتی گذشته است که بهدنبال ثابت کردن چیزی باشم. همانطور که از ابتدای حضورم در کشتی گفتهام، معتقد هستم در پذیرش مسؤولیتهای عمومی، می باید تا جایی به فعالیت خود ادامه داد، که بتوانی آنچه را بدان اعتقاد داری، انجام دهی. اینکه بخواهی هر روز از مقامی عالیرتبه، طلب حق وحقوق ورزش ملی ات را داشته باشی و بعد بنا به سنت سیاسیون، پاسخی جز «سکوت» یا «... همین است که هست...» دریافت نکنی، تا یک جایی معنی دارد.... اما ادامه اش اصلا خوشایند نیست... همه تاروپود من از کشتی است و لحظهای از خانواده کشتی جدا نخواهم بود. لطفا همگی کمک کنیم تا هر چه سریعتر مجمع عمومی تشکیل و مسؤول واجد شرایطی که با فضای اجرایی و جاری کشور هماهنگی لازم را دارد، مسؤولیت فدراسیون کشتی را به عهده بگیرد. از اعضا محترم مجمع فدراسیون کشتی تقاضا دارم. . . . تقاضا دارم . . . . و تقاضا دارم اجازه بدهند رفع زحمت کنم و اینبار دیگر هیچگونه پیگیری مجددی برای تغییر در این تصمیم را شاهد نباشیم.»
حرفهای رسول خادم بوی خستگی میدهد. بیپولی، بیتوجهی و خیلی از مسائل دیگر که باعث شده رسول خادم اینطور پریشان شود.
مردی که در زمان ملیپوش بودنش مثل کوه بود و در زمان مدیریتش مثل یک خادم برای کشتی! او سودای رفتن در سر دارد و باید دید آیا کسی مثل رسول پیدا میشود که خادم این کشتی باشد یا . . .
داورزنی: استعفای خادم؟ بیاطلاعم!
استعفای رسول خادم و نخستین واکنش به آن. محمدرضا داورزنی که ظاهرا از ماجرا بیخبر بود در اینباره به ایسنا گفته است: «من اطلاعی ندارم. نه هنوز خادم را دیدهام و نه صحبتی با او داشتهام. باید در این زمینه جلسهای برگزار شود و این مساله مورد بررسی قرار بگیرد.خادم هشت سال است که برای کشتی زحمات زیادی کشیده و این شرایط باید وجود داشته باشد که نگران آینده کشتی باشد. من طی نامهای که خادم به رئیسجمهور نوشته بود متوجه شدم که وی چقدر نگران شرایط وضع موجود کشتی است.اجازه دهید در این زمینه کار کارشناسی صورت بگیرد و براساس نقطه نظرات کارشناسان، خبرگان فن، پیشکسوتان کشتی، کمیته فنی و صاحبنظران کشتی به یک جمعبندی نهایی برسیم تا بتوانیم به ورزش اول کشور کمک کنیم تا بتواند در آینده دوباره روی ریل موفقیت قرار بگیرد.»
داورزنی در ادامه گفت: «تغییر در مدیریت کشتی کار درستی نیست و دنبال این هستیم تا بتوانیم به وضعیت فعلی کشتی سروسامان بدهیم و از طریق نقطه نظرات پیشکسوتان صاحبنظران کشتی به یک جمعبندی نهایی برسیم. بدون شک نتایج اخیر کشتی یک زنگ خطر برای کشتی است و نشان میدهد یک جای کار اشکال اساسی دارد. باید بتوانیم ایرادات را برطرف کنیم و در نهایت به جمعبندی نهایی برسیم.»
مرتضی رضایی
ورزش