به گزارش انجمن پزشکان عمومی ایران ، مسعود مسلمی فرد ، نایب رئیس این انجمن با بیان این مطلب گفت : یکی از عمده ترین علل نارضایتی شغلی ایجاد شده در میان پزشکان عمومی ایران ، آپارتاید تخصصی موجود در کشور است که مانند ویروسی خطرناک به جان نظام سلامت افتاده و آن را دچار بیماری فلج صعب العلاج کرده و متاسفانه همین ویروس تصمیم گیرندگان موثر در نظام سلامت را نابینا کرده است . وی با تاکید بر کاهش انگیزه طبابت در میان پزشکان عمومی اظهار کرد: در تمام دنیا پزشکان عمومی خط اول مراجعه بیماران هستند و در میان مردم شان و جایگاه ویژه دارند و نقش درمانگری اصلی با آنهاست ولی این مساله در نظام سلامت ایران به دلایل گوناگون رعایت نمی شود و باعث کاهش انگیزه طبابت میان پزشکان عمومی شده است که ادامه چنین وضعیتی خطر بالقوه فراروی نظام سلامت و خسارت جبران ناپذیر برای مردم عزیز خواهد بود.دکتر مسلمی فرد با ابراز گله مندی از رسانه ها در خصوص ترویج فرهنگ غلط تخصص گرایی در هنگام بروز بیماری گفت : رسانه ها و بویژه رسانه ملی باید ارتباط با پزشک خانواده را سرلوحه راهنمایی های خویش قرار دهند و از تشویق مردم برای مراجعه به متخصص بدون مشورت با پزشک خانواده جدا بپرهیزند زیرا فرهنگ اولین مراجعه تخصصی طبق بررسی های انجام شده موجب سرگردانی بیماران و یاس از ادامه درمان شده و همچنین سبب صرف وقت و تحمیل هزینه های بسیار بالا به طور مستقیم برای بیماران و خانواده های آنها می شود و در بسیاری موارد برای درمان یک بیماری مختصر به چندین پزشک متخصص مراجعه می شود که تامین نظر هر یک از همکاران یعنی تحمیل هزینه های غیرضروری به بیماران و این در حالی است که هر ساله حدود 1.5 میلیون نفر در ایران به علت تامین مخارج درمانی یک عضو خانواده به زیر خط فقر سقوط می کنند.
شاخص اشغال تختها ، 30 تا 70 درصد
شاخص اشغال تختهای بیمارستان های دولتی بین 30 تا 70 درصد متغیر است که این مساله به عوامل مختلفی از جمله بیمار دزدی و کیفیت پایین خدمات بیمارستان های دولتی مربوط می شود. حمید پوراصغر ، مدیرکل سلامت سازمان مدیریت با اعلام این مطلب به فارس می گوید: یکی از شاخصهای مهم ارزیابی بهره وری سیستم خدمات درمانی کشور ، ضریب اشغال تختهای بیمارستان هاست که متاسفانه این شاخص در کشور ما بسیار متغیر و ناموزون است و در حالی که در تعدادی از بیمارستان های بسیار مجهز دولتی تا 70 درصد تختها مورد استفاده قرار می گیرد ، در برخی دیگر از بیمارستان ها این میزان حدود 30 درصد است . وی ادامه می دهد: از منظر کارشناسی بیمارستانهای دولتی دو دسته اند ؛ دسته اول بیمارستان هایی هستند که ایجاد آنها وظیفه حاکمیتی است ، حتی اگر ضریب اشغال تختهای آن پایین باشد ؛ مانند بیمارستان های نظامی در مناطق مرزی اما دسته دیگر بیمارستان هایی هستند که در شهرها و مکانهای مورد نیاز دائمی احداث می شوند و شاخص ضریب اشغال تخت و هزینه اثربخشی فعالیت آنها مهم است . نگاهی به وضعیت بیمارستان های دولتی نشان می دهد 70 درصد بیماران بستری در این مراکز از درمانگاه های بیمارستان ها ارجاع می شوند و فقط 30 درصد از اورژانس بیمارستان برای بستری ارجاع می شوند اما واقعیت ها نشان می دهد در حالی که درمانگاه های بیمارستان ها بسیار شلوغ است ، تختهای بستری بسیاری از این بیمارستان ها خالی است . پوراصغر می گوید: دلیل این مساله این است که اکثر پزشکان همزمان با کار در بخش دولتی در بیمارستان های خصوصی هم کار می کنند به همین دلیل وقت کمی را در بیمارستان های دولتی صرف می کنند و بیمارانشان را برای بستری از بخش دولتی به خصوصی می فرستند.