مرتضی آخوندی عکاسی که توانست آخرین لحظه وداع خانوادههای داغدار میناب را ثبت کند، از جزئیات آن روز خاص میگوید
تولد نخستین گالری ایران، محصول وضعیت فرهنگی و اجتماعی آن روزگار بود. هنر نوگرا در کشور پا گرفته بود و هنرمندان دنیادیده و آشنا به جریانهای هنری دنیا، آثار مدرنی با نگاه به فرهنگ و هنر و تاریخ بومی خود تولید میکردند. آن روزها جوادیپور و دوستانش، سودا و فکر فروش آثار هنری را در سر نداشتند و میخواستند آثار دیده شود.
در واقع موضوع اقتصاد هنر در آن روزگار دغدغه موسسان گالری آپادانا نبود، اما امروز اقتصاد هنر و فروش آثار هنری محور اصلی فعالیت گالریهاست. عمر آپادانا کوتاه بود و بعد از یکسالونیم تعطیل شد. گالریهای استتیک مارکو گریگوریان، کبود پرویز تناولی و گیلگمش هانیبالالخاص پس از آپادانا تاسیس شدند، اما آنها هم چندان پایدار نبودند. گالریداری در ایران به مرور ثبات بیشتری پیدا کرد و گالریها هر چند معدود، اما سالها به نمایش آثار هنرمندان پرداختند. هنرمندان بسیاری از مسیر همین گالریها به جامعه معرفی شدند، اما هنوز اقتصاد هنر و فروش آثار هنری محور اصلی فعالیت گالریها نبود و گالری بیشتر محلی برای نمایش آثار بود. مهمترین نمونه این نوع گالریها، گالری سیحون بود که سال 1345 تاسیس شد و اکنون نزدیک به نیم قرن سابقه دارد و در معرفی هنرمندان و آثارشان نقش موثری داشت.
مرتضی آخوندی عکاسی که توانست آخرین لحظه وداع خانوادههای داغدار میناب را ثبت کند، از جزئیات آن روز خاص میگوید
وقتی «جوکر» هم دیگر جواب نمیدهد
نادر فریادشیران در گفت و گوی اختصاصی با جام جم آنلاین؛
بهروز سلطانی در گفت وگو با جام جم آنلاین.