بالاخره بود یا نبود؟

در مراسم اختتامیه کن هم وقتی می‌خواستند جایزه بهترین فیلمنامه را به سه‌رخ بدهند نام پناهی از تریبون اعلام شد. پناهی هم که به علت محکومیت قضایی امکان خروج از کشور و حضور در کن را نداشت، سولماز دخترش را به فرانسه فرستاده بود تا جایزه را دریافت کند.

جست و جوی بیشتر ظاهرا به این نتیجه می‌رسد که همکاری ساعی‌ور با پناهی در این فیلم به صورت همکاری برای ترجمه بعضی عبارت‌های آذری بوده و فیلمنامه اصلی سه‌رخ را خود پناهی نوشته است.

سوای همه اینها نکته جالب ماجرا به این مربوط می‌شود که سه‌رخ در حالی در داخل کشور ساخته شده که کارگردان آن محکومیت قضایی داشته و یکی از سرفصل‌های این محکومیت، اجازه نداشتن فعالیت حرفه‌ای برای نوشتن فیلمنامه و ساخت فیلم است.

حالا این‌که در همچین شرایطی، جعفرخان چطور موفق شده فیلم بسازد و از بعضی بازیگران حرفه‌ای هم برای این کار استفاده و در ادامه هم فیلم خود را راهی یک جشنواره بین‌المللی کند احتمالا سوال جالبی خواهد بود که از پاسخ به این سوال هم می‌شود یک فیلمنامه جیمزباندی نوشت و برای دوره‌های بعدی کن فرستاد. این‌که این فیلم موفق به دریافت جایزه می‌شود یا نه هم نیازمند گذر زمان است.