حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
سالگرد درگذشت حضرت خدیجه س
ام المومنین ، حضرت خدیجه کبری (س) دختر خویلد همسر فداکار رسول خدا (ص) ، از زنان شریف ، اصیل و نامدار عرب و اسلام می باشد.
ایشان با این که در عصر جاهلیت و در بین مردمی متعصب و جاهل در مکه مکرمه رشد و کمال یافت ، اما از همان ابتدا در عفت ، نجابت ، طهارت ، سخاوت ، حسن معاشرت ، صمیمیت ، صداقت و مهر و وفا با همسر بی نظیر بود ، به طوری که وی را طاهره و سیده نسائ قریش می خواندند و پس از اسلام نیز یکی از 4 بانویی که بر تمام بانوان بهشت فضیلت و برتری دارند ، شناخته شدند.در توضیح نحوه آشنایی و ازدواج این بانوی مکرمه با حضرت محمد امین (ص) باید گفت : خاتم الانبیاء (ص) که پیش از بعثت ، بنا به سفارش عمویش حضرت ابوطالب (ع) در یکی از سفرهای کارگزاران خدیجه (س) شرکت کرده و سود فراوانی نصیب وی کرده بود، علاقه ایشان را به خویش جلب کرد و در حالی به همسری محمدبن عبدالله (ص) درآمد که از ثروت و شهرت خاصی در عربستان برخوردار بود و خواهان زیادی از میان ثروتمندان قریش داشت و در این دوره حضرت محمد (ص) هنوز به رسالت برانگیخته نشده بود و شهرتی مگر در درستکاری و امانتداری نداشت تا این که خدیجه کبری (س) در حدود 40 سالگی با امین قریش ، ازدواج کرد و بدین ترتیب زندگی شرافتمندانه و اصیلی را پایه ریزی کردند که در تاریخ بشریت بی همتا و بی مانند است و ثمره آن دو پسر به نامهای قاسم و عبدالله (معروف به طیب و طاهر) و چهار دختر به نامهای زینب ، رقیه ، ام کلثوم و حضرت صدیقه طاهره (س) است .این همسر کامله و اسوه کم نظیر زن مسلمان در طول حیات پربرکت خویش به پیامبر (ص) عشق و علاقه ویژه ای داشت و هنگامی که آن حضرت (ص) به رسالت مبعوث شد ، تمام توان و دارایی های خویش را در اختیار آن حضرت گذاشت تا در راه باروری اسلام هزینه کند. ایشان نخستین زنی بود که به آن حضرت (ص) ایمان آورد و در این راه مشقتها و آزارهای فراوانی از سوی قریش و اهالی مکه متحمل شد. سرانجام این بانوی فداکار ، پس از یک عمر تلاش و کوشش و 25 سال خدمت به رسول گرامی (ص) و دین مبین اسلام ، پس از بازگشت از محاصره قریش در شعب ابی طالب به مکه معظمه ، در دهم رمضان سال دهم بعثت ، جان به جان آفرین تسلیم و روح مطهرش به اعلی علیین عروج کرد و پس از غسل و کفن بدن مطهرشان ، پیامبر (ص) ایشان را در حجون مکه به خاک سپردند. پیامبراکرم (ص) در مدت کوتاهی ، دو یار و پشتیبان خویش ، یعنی عمویش ابوطالب (ع) و پس از وی ، خدیجه کبری (س) را از دست داد و از این باب ، بسیار اندوهگین و ماتم زده بود و روزگار سختی را پشت سر می گذاشت. به همین جهت ، آن سال را "عام الحزن" (سال اندوه) نامیدند.
گفت و گو
