بار اول در مسابقات جهانی جوانان در کشور بلغارستان در سال 2013، با از خود گذشتگی تو، تیم کشتی ایران از سکوی دوم به سکوی سوم افتاد و این بار در مسابقات جهانی امید در کشور لهستان، از سکوی سوم به جایگاه هشتم سقوط کرد. هیچ کس، حتی یادآور این نشد، که تو و کشتی ایران، برای احترام به مردم فلسطین، با گذشتن از جایگاه واقعی خود، نتیجه زحمات خود را از دست دادید.
آنهایی که ورزش قهرمانی را میشناسند، میدانند برای یک قهرمان و برای تیم ملی هر کشوری، کسب نتیجه در مسابقات اصلی یعنی همه چیز،یعنی همه عمری که گذاشتهای، یعنی همه گذشته ات و حتی همه آنچه که در آینده میخواهی به آن برسی.
علیرضای عزیز، شاید امروز کسانی که به عنوان مسئول، میباید بیش از همه سپاسگزار ایثار و پهلوانی تو باشند، در کنارت نیستند. اما مردمی که باید تورا ببینند و فداکاریت را درک کنند و قدردان صبر و گذشت تو باشند، تورا میبینند و در کنار تو هستند.
پهلوان علیرضا کریمی، مظلومیت تو، برای خانواده بزرگ کشتی ایران فراموش نشدنی است.
آخرین تمرینهای تیم ملی فوتبال در سایه حمایت فوقالعاده مردم مکزیک
حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....