حیران در مه

 جاده هم مثل گندمزارها، عریان شد و رسید به «پته خور» که از دوردست باد بوی خاک و پهنش را هل می داد تو اتاقک ماشین.

تمام راه اصرار کرده بودیم از روستاهای محروم منطقه بازدید کنیم اما تنگی وقت ، بهانه خوبی بود تا فرصت چنین دیداری گرفته شود ضمن آن که هرازگاه یادمان می انداختند علت اصلی دعوت شدنمان به این سفر یکروزه بازدید از مناطق محروم نبوده ، بلکه تهیه گزارشی بوده است از فعالیت های بسیج استان اردبیل و اجرای طرح اردوهای هجرت برای پر کردن اوقات فراغت جوانان و محرومیت زدایی به عنوان فعالیتی جنبی.

پس قرار بود به روستایی نسبتا آباد برده شویم تا از نزدیک شاهد تلاش بسیجی ها باشیم ، تلاشهایی که به قول سرهنگ دژم خوی ، مسوول بسیج سازندگی سپاه منطقه اردبیل ، طرحهایی زودبازده بودند. اما پته خور هر چند بین روستاهای آن حوالی ، آباد به شمار می رفت ، از محرومیت کم نداشت تا جایی که ما را مطمئن کرد، تلاش بسیجی های غیرتمند آذری گرچه مشکلاتی را حل کرده ، اما انگار طرحهای زودبازده اردوهای هجرت هم فقط مرهمی زود گذرند بر زخمهایی دیرجوش. پته خور روستایی بود حوالی نمین با 600نفر جمعیت. ما اول بچه ها را دیده بودیم که رج زده بودند به تماشا و بادی تند داشت خاک را روی سر ما و خانه های خشتی شان می پاشید. دور روستا تپه های بزرگ و سیاه بود که اول به خیالمان رسیده بود گلی اند ؛ اما بعدتر فهمیدیم پهن هستند. پهن ها نفس تنور می شدند برای فطیرهای محلی شیرین ، گرمی خانه ، داغی اجاق.

صبح آفتاب نزده چوپان ها گله های گوسفندان را برده بودند چرا، گرچه اطراف پته خور، دیگر سبزی نمانده بود.
زمین و زمان خاکی رنگ بود. باد، آن روز غوغا کرده بود ، داشت پارچه نوشته های خوشامدگویی روی دیوارهای مدرسه را می کند. مدرسه ساختمانی کوچک بود، آجری ، با چهار اتاق که تابستان ، سوت و کورش کرده بود، جز همان روز ورود ما که شلوغ شده بود.

نه از بچه ها، از پزشکان بسیجی طرح هجرت که آمده بودند و سر صبر، اهالی را معاینه می کردند.پته خور هم مثل بقیه روستاهای کوچک و بزرگ آن اطراف خانه بهداشت نداشت. بعدتر فهمیدیم گشتن پی خانه بهداشت در روستایی این چنینی انتظار زیادی است ، وقتی اهالی حتی از داشتن حمام محرومند و هر بار برای حمام رفتن مجبور می شوند به روستاهای دورتر بروند. بیشتر خانه های پته خور دستشویی هم نداشت.

دستشویی ها اتاقک های باریک و کوچک گلی بودند وسط کوچه های خاکی روستا که هر چند خانوار به طور مشترک از آنها استفاده می کردند. بچه های پته خور صورتهایشان را چسبانده بودند به پنجره ها و پزشکان بسیجی را تماشا می کردند. روستا پزشک نداشت. کمتر پزشکی گذرش به پته خور، میرزانه ، حر و بقیه روستاهای آن اطراف می افتاد، بجز پزشکان بسیجی که مثل عشایر، بین روستاها می گشتند و یکی از روزهای بلند تابستان را هم اختصاص داده بودند به اهالی پته خور.

دژم خوی مسوول بسیج سازندگی سپاه منطقه اردبیل در پاسخ به پرسشم درباره حق ویزیت پزشکان بسیجی گفت: حق ویزیت؛ نه! رایگان! بسیجی که دستمزد نمی خواهد. البته روزی 3 هزار تومان به بسیجی های طرح هجرت می دهیم به عنوان دهان شیرینی. فقط 3 هزار تومان ، چه پزشک باشند، چه دانش آموز. فرقی نمی کند!