آیا دوباره خواهند دید؛
جام جم آنلاین: در جهان بین دو تا سه میلیون نفر از نوعی بیماری رتینال چشمی رنج میبرند که متاسفانه درمانی ندارد. بیماری با علایمی مانند عدم تشخیص رنگ اشیا، از دست دادن شفافیت دید و شب کوری شروع میشود.
تشخیص اینکه بیماری تا چه حد پیشرفت خواهد کرد غیرممکن است. محققان دانشگاه آخن آلمان دستگاهی را طراحی کردهاند که امید میرود به کمک آن بخشی از بینایی از دست رفته این بیماران به آنها بازگردانده شود.
به گزارش شبکه دویچه وله آلمان ، تنها در آلمان بیش از چهل هزار نفر از نوعی بیماری رتینال چشمی به نام «رتینیتس پیگمنتوزا» رنج میبرند. این بیماری که متاسفانه درمانی ندارد رفته رفته منجر به نابینایی بیمار میشود.
بیماری با علایمی مانند عدم تشخیص رنگ اشیا از دست دادن شفافیت دید و شب کوری شروع میشود. تشخیص اینکه بیماری تا چه اندازه پیشرفت خواهد کرد و بیمار در نهایت چند درصد از بیناییاش را از دست خواهد داد، از عهده پزشکان نیز خارج است.
نکته مهم این بیماری در آن است که تنها سلولهای حساس به نور شبکیه، کارایی خود را از دست میدهند. سلولهایی که اطلاعات مربوط به تصویر دیده شده را برای تجزیه و تحلیل به مغز مخابره میکنند. در بهترین حالت بیماری یک سوم این سلولها سالم باقی میمانند. حال اگر بتوان جایگزینی برای عملکرد این سلولها پیدا کرد بیمار قادر خواهد بود که دوباره ببیند. این همان نکتهای است که محققان میکوشند از طریق آن راه درمانی را پیدا کنند. دستگاه محققان آلمانی رتینای مصنوعی نام دارد، یک دستگاه سه قسمتی که یک فسمت آن دوربین کوچکی است که در یک عینک جاسازی میشود، قسمت دوم میکروچیپی است که روی لنز جاسازی میشود و بخش سوم قطعهای است که در ساختمان داخلی چشم پیوند زده میشود.
میکرودوربینی که در عینک است سیگنالها مخصوصی که برای دید یک تصویر باید به مغز فرستاده شوند را ضبط و محاسبه میکند. سیگنالهای مورد نظر بدون نیاز به سیم رابط به یک میکروچیپ گیرنده که در لنز کار گذاشته شده ارسال میشوند. از این جا به بعد سیگنالها توسط کابلهای بسیار ظریفی به قطعه مصنوعی که به شبکیه پیوند زده شده فرستاده میشوند. این قطعه رشتههای عصبی که در این بخش از ساختمان چشم قرار دارند را تحریک میکند و پبام به مغز مخابره میشود. پس از پردازش سیگنالها در مغز فرد قادر به دیدن است. کل سیستم مانند یک دوربین فیلمبرداری عمل میکند.
البته این روش جایگزین کاملی برای بینایی از دست رفته نیست. پروفسور پتروالتر از دانشگاه آخن میگوید: «تصویری که بیمار میبیند در ابتدا خیلی مبهم است. اما به یک بیمار نابینا کمک میکند که دست کم شب و روز را از هم تشخیص دهد. موانع سر راهش را ببیند در و پنجره را پیدا کند. البته مطمئنا9 برای خواندن و یا تشخیص چهره دیگران کافی نخواهد بود».
وضوح تصویری که بیمار مشاهده خواهد کرد بستگی به تعداد الکترودهایی دارد که در شبکیه نصب میشوند. با آنکه از الکترودهای بسیار ظریف استفاده خواهد شد اما نمیتوان بیشتر از یک تعداد معین الکترود را در شبکیه نصب کرد.
به علت اینکه ارسال و دریافت سیگنالها توسط الکترودهای گیرنده و فرستنده گرما تولید میکند که باعث بالارفتن حرارت درون کره چشم و آسیب بافت داخلی آن میشود.
محققان آلمانی امیدوارند بتوانند از این تکنیک برای درمان سایر بیماریهای چشمی نیز استفاده کنند از جمله در نوعی از پیر چشمی که بسیار شایع است. البته کامل شدن این طرح نیازمند زمان است. تیم تحقیقاتی دانشگاه آخن تخمین میزند بین پنج تا هفت سال طول خواهد کشید تا این سیستم وارد بازار شود.
گفت و گو
