دوپینگ در ورزش

در سال 1928 فدراسیون بین المللی ورزشکاران آماتور (IAAF)، اولین فدراسیون ورزشی بود که استفاده از مواد نیروزا را قدغن کرد. بسیاری از فدراسیون های بین المللی ورزش از این اقدام استقبال کردند، اما به علت تست ورزشکاران در مسابقات ، این ممنوعیت بی نتیجه و بی حاصل ماند و این در حالی بود که در سال 1930 هرمون های مصنوعی ساخته شد و استفاده عمومی از این مواد نیروزا در سال 1950 شدت یافت. مرگ دوچرخه سوار دانمارکی - ناد انمارک جانسون - در خلال برگزاری مسابقات المپیک رم ، 1960، مقامات ورزشی را وادار به تست قبل از مسابقات از ورزشکاران کرد. در سال 1966، فدراسیون بین المللی دوچرخه سواری (UCI)و فوتبال (FIFA)اولین فدراسیون هایی بودند که قبل از مسابقات جهانی ، از ورزشکاران خود تست به عمل آوردند. یک سال بعد، کمیسیون پزشکی کمیته بین المللی المپیک (IOC)تشکیل شد و اولین فهرست داروهای غیرقانونی را ارائه داد.
نخستین تست دوپینگ در مسابقات المپیک زمستانی گرونوبل و در مسابقات المپیک مکزیک (1968)انجام شد. یکسال قبل از آن ، تام سیمپسون دوچرخه سوار، حادثه تراژیک استفاده از مواد نیروزا در مسابقات دوچرخه سواری دور فرانسه (Tour de France)را رقم زد. در سال 1970 تست دوپینگ توسط اکثر فدراسیون ها انجام شد. اما استفاده از استروئید تقویتی بدنسازی متداول بود، به خصوص در رخدادهای مهم ورزشی ، اما روشی برای تشخیص آن نبود.
روش تست واقعی در سال 1974 شناخته شد. در سال 1976 کمیته بین المللی المپیک ، استروئید تقویتی را به فهرست داروهای ممنوعه افزود. در دهه های 1970-80 مبارزه با دوپینگ کار دشواری بود. در برخی کشورها از ورزشکاران مشکوک ، تست دوپینگ به عمل آمد. در کشور جمهوری دمکراتیک سابق آلمان ، این شک به اثبات رسید. مشهورترین مورد دوپینگ در دهه 1980، مربوط به بن جانسون ، در مسابقه دو 100متر بود. او از مواد نیروزای استروئیدی تقویتی در مسابقات المپیک سئول (1988)استفاده کرده بود.
دوپینگ بی سابقه جانسون باعث تمرکز جهانیان به این مشکل شد. در واقع ارتباطی روشن بین تستهایی با روشهای موثرتر و کاهش مشخص استفاده از این مواد در نتایج مسابقات سطح بالا در برخی رشته های ورزشی دهه 1990 دیده شد.