راضی به مسیر تکراری

طبق فهرست اولیه آرژانتین و اروگوئه از آمریکا و اندونزی، فیلیپین و ژاپن از آسیا به دنبال گرفتن میزبانی مشترک جام‌جهانی 2023 هستند.

بسکتبال ایران در سال‌های اوجگیری و معرفی چهره‌های این ورزش به لیگ‌های خارجی از جمله سفر حامد حدادی به آمریکا و بازی در NBA، شرایطی مناسب برای رشد متوازن به وجود آورده بود. بسکتبال حدود یک دهه پیش در آغاز راهی نو اما طولانی قرار داشت که با تامل بیشتر و نگاهی دقیق‌تر باید در مسیر جهانی شدن گام برمی‌داشت، با وجود این فرصت‌سوزی‌هایی که در این ورزش صورت گرفت کار را به جایی رساند که امروز دوباره به نقطه سر خط رسیده و هنوز راضی از میزبانی رقابت‌های بسکتبال غرب آسیا و سرگرم رقابت با تیم‌های منطقه است.

موقعیت فنی بسکتبال ایران در چند سال رشدی چشمگیر پیدا کرده بود، اما در امر توسعه زیر ساختی امکانات مربوط به دهه‌های گذشته پابرجاست بدون اضافه شدن سالن استاندارد که بخواهیم داعیه میزبانی رقابت‌های مهم بین‌المللی داشته باشیم. در این‌میان تغییر شیوه برگزاری رقابت‌های آسیا از سال جاری و اضافه شدن استرالیا و نیوزیلند به تیم‌های آسیایی، توفیق اجباری شد تا فدراسیون بسکتبال مانند والیبال از تالار 12 هزار نفری آزادی برای میزبانی مرحله گروهی مقدماتی جام‌جهانی 2019 چین استفاده کند.

چینی‌ها در چند شهر میزبانی رقابت‌های دو سال آینده را به‌عهده دارند و همزمان به فکر رشد متوازن بسکتبال در سطوح فنی هستند. تشکیل دو تیم (الف) و (ب) این کشور و حضور تیم بسکتبال جوانان چین در رقابت‌های شرق آسیا از برنامه‌ریزی روی منابع انسانی به عنوان مهم‌ترین عامل پیشرفت بسکتبال این کشور حکایت دارد که براساس تغییرات عمده در میان تیم‌های بسکتبال جهان صورت گرفته است.

وقتی خبر از آمادگی میزبانی اندونزی، فیلیپین و ژاپن را برای مسابقه‌های 2023 می‌شنویم شاید از فیلیپین که میزبان رقابت‌های انتخابی المپیک بود یا ژاپن که تاکنون بارها میزبانی رقابت‌های جهانی از جمله بسکتبال در سال 2006 را به عهده داشت، تعجب نکنیم؛ اما درخواست اندونزی باید ما را بیشتر به‌فکر‌کردن وادار کند. اندونزی در زمینه توسعه زیرساختی تا چه اندازه رشد کرده است که درخواست میزبانی یک رویداد جهانی را برای شش سال آینده مطرح می‌کند؟