دست نیافتن به هویتی موفق ، نداشتن امنیت شغلی و اجتماعی ، اشباع بازار کار، وضعیت تحصیلی و عوامل خانوادگی از جمله فاکتورهای اثرگذار در بی انگیزگی دانشجویان و افسردگی آنهاست و روی آوردن به ورزش همگانی یکی از مهمترین عوامل ایجاد انگیزه و روحیه بخشیدن به دانشجوست.
دکتر مهرزاد حمیدی ، رئیس فدراسیون ملی ورزش های دانشجویی و عضو هیات علمی دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران با اشاره به نظرسنجی ملی که از دانشجویان سراسر کشور به عمل آمده است و نتایج آن راهگشای بسیار خوبی برای توسعه ورزش همگانی در دانشگاه ها بوده می گوید: در قالب برنامه سوم توسعه قید مدال آوری دانشجو و مطرح شدن در رسانه ها و بسیاری برنامه های کاذب و بی اثر را زدیم و براساس نظرات دانشجویان ، جهت حرکتمان را مشخص کردیم.
در این برنامه ما بیشتر بودجه ورزش را به سمت خوابگاه ها سوق دادیم و با تشویق و هدایت دانشجویان به سوی ورزشهایی که ایجاد انگیزه می کند ؛ ولی ورزش قهرمانی محسوب نمی شود، بر تعداد دانشجویان زیر پوشش طرح ورزش دانشجویی افزودیم و امیدواریم این طرح بتواند تب ورزش را در دانشگاه ها هر روز بیش از گذشته بالا ببرد.
حمیدی با اشاره به بودجه 190 میلیون تومانی فدراسیون نوپای ورزشهای دانشجویی می گوید: سعی می کنیم نخبه های المپیادهای ورزشی دانشجویی را از طریق این فدراسیون انتخاب کرده و به مسابقات برون مرزی اعزام کنیم ، ولی به هر حال تاکید ما بیشتر روی ورزش درون دانشگاهی است که ضامن سلامت روح و جسم همه دانشجویان است.
ورزش همگانی اولویت نخست
فرشته عدل ، عضو هیات علمی دانشکده تربیت معلم با اشاره به نداشتن برنامه ریزی صحیح در دانشگاه ها، از سیاست های اشتباهی که موجب آسیب دیدن سلامت جسمی و فکری قشر دانشجو شده ، بشدت گله مند است و می گوید: با وجود این که وزارت علوم بودجه خوبی برای ورزش دانشگاه ها اختصاص داده است ؛ ولی اداره دانشگاه ها به شکل سنتی و دوست بازی های رایج که براساس آن هر کسی سعی دارد رفقای صمیمی و قدیمی خود را سر کار بیاورد و کارها را به آنها بسپارد، موجب شده تیمهای دانشگاهی نتیجه گیری های خوبی نداشته باشد و بازدهی آنها بسیار پایین تر از حد تصور باشد.
خانم عدل معتقد است در ورزش دانشگاهی همه چیز حالت نمایشی پیدا کرده و سلامت دانشجویان در درجه آخر اهمیت قرار گرفته است و تا وضع به همین منوال پیش می رود، ورزش دانشگاه ها حرفی برای گفتن نخواهد داشت.
به گفته این استاد باسابقه دانشگاه ، تنها در صورتی که به ورزش همگانی بها دهیم ، می توانیم امید به توسعه ورزش قهرمانی داشته باشیم و در غیر این صورت هر دو را یکجا واگذاشته ایم.