حسن بن زید بن محمد بن اسماعیل بن زید بن حسن ملقب به داعی کبیر و داعی اول از سادات حسنی اهل مدینه بود که از حجاز به ری کوچید. وی پس از درخواست اهالی طبرستان در سال 250 هجری قمری قیامی را در این منطقه رهبری کرد که موجب بنیان نهادن حکومت علویان طبرستان شد.

شیعیان زیدی دسته‌ای از شیعیان بوده‌اند که سنت فقهی‌شان به زیدبن‌علی(ع) برادر ناتنی امام پنجم شیعیان دوازده امامی بازمی‌گردد. وجه تمایز این دسته از شیعیان با شیعیان اسماعیلی و شیعیان دوازده امامی باور آنان به این امر است که حق امامت پس از حسین‌بن‌علی(ع) نه از طریق نسبی خاص، بلکه از طریق تمام خاندان علوی انتقال می‌یابد. در چنین شرایطی آنچه شایستگی فردی از این خاندان را برای به عهده گرفتن امامت نشان می‌دهد «قیام‌بالسیف» یا همان شورش مسلحانه است. بر همین پایه زید در سال 122 هـ.ق. علیه هشام، خلیفه‌ اموی شورید و در جریان این شورش نافرجام در کوفه کشته شد. از دیدگاه آنان امام نه معصوم است و نه توانایی معجزه و کرامت دارد. بنابراین دیدگاه، آنان به امام غایب و در نتیجه ظهور منجی باور ندارند.