این انیمیشن‌های دوست‌داشتنی

طبیعی هم بود که با گذشت زمان بیش از همه این پیام‌های بازرگانی و نمونه‌های مشابه آن باشند که دچار تغییر شده و تجربه‌های نو جایگزین تجربه‌های قدیمی و کهنه شوند. با گذشت زمان در کنار رونق و البته پیشرفت آثار تصویری در این زمینه، هنرمندان هم دست به تجربه‌های تازه‌ای زدند که پیشتر امکانش نبود.

ساخت انیمیشن‌های جذاب لزوما به پیام‌های بازرگانی محدود نشد و در ادامه برای انتقال بسیاری از مفاهیم آموزشی، تربیتی و اخلاقی از این مدیوم استفاده شد که شاید به نوعی مجموعه انیمیشین‌های داوود خطر و دوستان از کارهای بهرام عظیمی آغاز این راه پرفراز و نشیب‌ بود. پخش این مجموعه در آن سال‌ها آن قدر با استقبال گسترده مخاطبان همراه شد که طبیعی بود برای «بهینه کردن»‌و «مصادره به مطلوب کردن» فکرهایی شود. این اتفاق چند سال بعد افتاد و کارهای جذاب‌تری به مخاطب عرضه شد. ساخت انیمیشن‌هایی چون «شکرستان» گرچه به صورت مستقیم روی این نوع انیمیشن‌سازی اثر نگذاشت اما باعث شد راهی را باز کند تا بیش از پیش ظرفیت‌های نهفته هنر انیمیشن در تعامل بیشتر با مخاطب ایرانی آشکار شود.

به جرات می‌توان گفت که ایده مجموعه «دیرین دیرین» اینچنین شکل گرفته است. یعنی اثری انیمیشن که در تعامل و مواجهه با مخاطب، بیشتر و بیشتر به منویات و خواسته‌های او نزدیک شود. تسهیل در ساخت و استفاده صحیح از گویش‌ها باعث شده این اثر جایگاه ویژه‌ای بین مخاطبان خود باز کند. شاید یکی از دلایل این استقبال گذشته از انتخاب سوژه‌ها، قابل فهم، نحوه اجرا و نیز نوع گویش شخصیت‌های این مجموعه انیمیشن به همراه تکیه‌کلام‌های آن است که این مجموعه را در بین مردم محبوب کرده است. علی درخشی، کارگردان این مجموعه انیمیشن درباره چرایی ساخت آن گفته است: در همه جای دنیا مخاطب کاریکاتور کمتر از انیمیشن و کارهای تصویری متحرک است. من هم چون به‌دنبال تاثیرگذاری بیشتر بودم برای بیان حرف‌هایم سراغ این مدیوم آمدم. البته کاریکاتور شخصی‌تر است و من می‌توانستم ایده‌هایم را راحت‌تر اجرا کنم اما در انیمیشن تا ایده به اجرا می‌رسد ممکن است از هدف اولیه شما کمی دورتر شود. با این وجود حق این است که از پدیده این سال‌های دوبله یعنی محمدرضا علیمردانی هم سخنی به میان بیاوریم. که به هنرمندانه‌ترین شکل ممکن تصاویر انیمیشن را همراهی می‌کند و خنده را برلبان مخاطبان می‌آورد.

مجید همتی