اداره محلی یک ورزش با ظرفیت جهانی

حسرت‌هایمان بیشتر می‌شود وقتی بدانیم تیمی که این روزها و شب‌ها در جام جهانی بازی نمی‌کند، 11 لژیونر در لیگ‌های هندبال اروپا دارد؛‌ اتفاقی که سبب غرور ماست، اما متاسفانه با آتش اختلافات داخلی هندبال در سال‌های اخیر، ظرفیت‌های جهانی این ورزش نادیده گرفته شده است. هندبال ایران فراتر از والیبال و بسکتبال می‌تواند در پهنه آسیا افتخارآفرین باشد و در جام‌های جهانی جولان دهد، زیرا نتایج تیم ملی با نسل طلایی در مسابقه‌های قهرمانی آسیا یا بازی‌های آسیایی این نکته را تائید می‌کند. بازیکنان شاغل در اروپا نیز دلیل دیگری بر این مدعا هستند، اما اداره کردن محلی و مدیریت سنتی این ورزش در سال‌های اخیر سبب شده هندبال به جایگاهی که باید، نرسد. روسای فدراسیون هندبال بدون توجه به تجربیات پیشین و بایسته‌های آینده این ورزش، همواره در گرداب روزمرگی‌ها و اختلاف نظرها گرفتار بودند و نتوانستند این ورزش را با ترسیم افق جهانی به جایگاه واقعی خود برسانند.

ایران در هندبال اروپا 11 نماینده دارد، اما به دلیل پنجم شدن در آسیا نتوانست یکی از تیم‌های جام جهانی باشد. این ورزش بعد از چند موفقیت در آسیا به همان درد بزرگ ورزش ایران مبتلا شد که جوانگرایی بی‌ضابطه است؛ جوانگرایی‌های یکشبه در برنامه‌های برخی روسا و مدیران ورزش که تاکنون به بدنه و ماهیت بسیاری از تیم‌های ملی آسیب‌زده است.

کوچ بازیکنان به اروپا و تغییر تابعیت بازیکنی مانند ایمان جمالی و بازی‌کردن وی برای تیم ملی مجارستان، از ظرفیت‌های جهانی و در سمت مقابل از سوءمدیریت‌ها در هندبال ایران حکایت دارد. با ادامه این روند، بیم آن می‌رود بازیکنان دیگری به تابعیت سایر کشور دربیایند و ما هندبالیست‌های دیروز خودمان را فردا در تیم‌ها و با تابعیت‌های دیگر ببینیم.

محمد رضاپور

گروه ورزش