باید به ذائقه مردم نزدیک شد

دو ماه پیش، برای نخستین بار کنسرت برگزار کردی. تجربه اجرای زنده در حضور 200، 300 نفر چطور بود؟

اجرای زنده، تجربه‌ای خاص و متفاوت در زندگی‌ام بود و تاکنون این هیجان را به این شدت تجربه نکرده بودم، اما کاش مخاطبان، آلبوم نخستم را بیشتر می‌شنیدند تا هنگام اجرا با من زمزمه می‌کردند. ای کاش یک تیم تبلیغاتی پشتم بود تا مردم بیشتری آثارم را می‌شنیدند. با این همه، هیجان سالن و مخاطبان به گروه ما انرژی می‌داد. همچنین وقتی دیدم از همه رده‌های سنی با گروه و آثار ما ارتباط می‌گیرند، انرژی بیشتری گرفتیم.

اجرای فردا با کنسرت قبلی چه تفاوت‌هایی دارد؟

عمده‌ترین تفاوت این کنسرت با اجرای قبلی این است که استادم همایون مجدزاده ـ که یکی از چهره‌های تأثیرگذار موسیقی راک در ایران است ـ گروه ما را در برخی قطعات همراهی می‌کند. همچنین با تمرین بیشتر، تجربه بیشتری اندوخته‌ایم و هماهنگ‌تر شدیم. می‌توان گفت، ترسمان از اجرای زنده ریخته است و به نظرم با تسلط بیشتری به روی صحنه می‌رویم.

سال گذشته، از کار روی آلبوم دومتان خبر دادید. کار این آلبوم به کجا رسید؟

آلبوم دومم، دستخوش تغییرات زیادی شد و فراز و نشیب زیادی داشت. در آغاز راه، این آلبوم را با آهنگسازی و نوازندگی همایون مجدزاده و خوانندگی من شروع کردیم و قصد داشتیم آلبومی با استانداردهای موسیقی روز جهان ارائه کنیم. آهنگسازی قطعات انجام شد، اما زمانی که برای ضبط آماده می‌شدیم، به نظرمان رسید این قطعات، تنها با مخاطبان خاص ارتباط برقرار می‌کنند. برای از دست ندادن دیگر مخاطبان تصمیم گرفتیم، برخی قطعات را حذف و قطعاتی را جایگزین کنیم که به ذائقه مردم نزدیک‌تر باشد. بخشی از اشعار، غزل کلاسیک و بخش دیگر، ترانه است. با این شرایط، تقریبا در مراحل آخر کار هستیم و امیدواریم آلبوم هرچه زودتر به بازار عرضه شود. البته باید بگویم، آلبوم جدید پیش از سال 96 به بازار می‌آید.

در این چند سال گذشته، گروه‌های مختلفی در موسیقی راک فعال بودند که عمر بیشترشان کمتر از پنج سال بود، اما در سال‌های اخیر، آثار قابل توجهی از سوی هنرمندان جوان در این سبک تولید شده است. پیش‌بینی شما از آینده این موسیقی در کشور ما چیست؟

همان‌طور که گفتم، باید به ذائقه مردم نزدیک شد تا کارها بیشتر شنیده شود. منظورم این نیست که از چارچوب و اصول کار باید فاصله گرفت، بلکه بر این باورم، نباید تأکید بیش از حد بر علایق و سلایق شخصی داشت. به این نتیجه رسیده‌ام که در سالن خالی موسیقی اجرا کردن، پیامد و نتیجه‌ای برای هنرمندان و مخاطبان ندارد. اگر ما به عنوان فعالان موسیقی نتوانیم یک سالن کوچک را پر کنیم، امکان ادامه کار برایمان فراهم نخواهد بود.

کمیل انتظاری

فرهنگ و هنر