شب یلدا اینترنت‌ها خاموش

البته امان از این آخری که صدای همه را درآورده و همه را در لاک خود فرو برده، این نگرانی به حدی است که از همین حال شهرداری تهران هم در یک بنر بزرگ نسبت به شبیخون اینترنت در این شب شیرین به شهروندان هشدار داده و با بیانی طنز از آنان خواسته که در شب یلدا به جای پرسیدن رمز مودم، احوال همدیگر را بپرسند.

کارت عروسی جدید به شیوه کارت بانکی

این خصلت منحصر به فرد بودن هم عجب خصلت عجیبی است که آدمی را وادار می‌کند به هر ترتیبی که شده از دیگران متمایز و متفاوت و شاید هم برتر و بهتر باشد. البته خلاقیت ایرانی را هم که به آن بیفزایی، می‌شود چیز غریب‌تری که نمونه‌اش را می‌توان در امور مختلف دید، مثل همین کارت عروسی جدیدی که به شیوه کارت بانکی تهیه شده و در نوع خودش جالب توجه است؛ البته اگر مقادیری هم در این کارت بود که نور علی نور بود و یک حال اساسی به مهمانان و مدعوین می‌داد.

سگ تحصیلکرده!

یک سگ تحصیلکرده مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه ایلینویز شیکاگو گرفته است. البته او زحمت شب‌بیداری و درس خواندن را به خود تحمیل نکرده، اما در تمام سال‌هایی که صاحب معلولش برای تحصیل به دانشگاه ایلینویز می‌رفته، او را همراهی کرده و در همه‌ کلاس‌های مربوط به دانشگاهش حاضر بوده و حتما نوشته‌های پای تخته را هم دیده و آموزه‌های استاد را هم شنیده است. برای همین مسئولان دانشگاه، مدرک کارشناسی ارشد افتخاری به این سگ باوفا اعطا کرده‌اند.

سفر به شهر ارواح را فراموش نکنید

اگر اهل هیجان و به دنبال شنیدن یا دیدن قصه‌ها و فیلم‌های جن و پری و ارواح ترسناک هستید خوب است بدانید که می‌توانید در عالم واقع هم تا حدودی به آن برسید! آن هم در همین کشور خودمان و نزدیکی‌های تهران یعنی توابع بخش کن. درواقع این یک پیشنهاد گردشگری هم هست که به شما می‌دهیم. در روستای وردیج که به روستای ارواح سنگی معروف است، صخره‌هایی با اشکال خاص وجود دارد که منظره جالب و البته کمی ترسناک را به نمایش گذاشته‌اند و دیدنشان خالی از لطف نیست.

وقتی معلولان در همایش خودشان غریبند

این‌که تجهیزات و امکانات مورد نیاز معلولان بویژه در بخش‌های حمل و نقل و تردد در معابر و خیابان‌ها و اماکن عمومی در کشور ما بسیار کم و ناچیز است، شکی در آن نیست و تقریبا همه از آن بی‌خبرند، اما فکرش را بکنید که یک همایش و نمایشگاه مخصوص دستاوردهای معلولان برگزار شود و برای مسیر مناسب رسیدن معلولان به این همایش فکری نشود. اینجا دیگر بحث نبود اعتبار و ... مطرح نیست، یک چیز اساسی مثل نبود برنامه‌ریزی درست و عدم درایت وجود دارد که بدجور روی اعصاب است.

خانه‌ای دنج برای فصل زمستان و شب یلدا

شب یلدا که می‌رسد، حواس اغلب ایرانی‌ها را (البته آنها که در این شرایط اقتصادی دستشان به دهانشان می‌رسد) متوجه میوه‌فروشی و آجیل‌فروشی و شیرینی‌فروشی‌ها می‌کند؛ دراین میان اما عده‌ای بیشتر به دنبال صفا و صمیمیت این شب هستند که تا همین چند دهه پیش در خانه‌های ایرانی موج می‌زد. حالا تصاویری این روزها در فضای مجازی می‌چرخد که مثلا فضایی از یک اتاق گرم و دوست‌داشتنی را نشان می‌دهد و مردم دلشان می‌خواهد یک بار دیگر آن را تجربه کنند؛ حتی اگر شده یک شب و آن هم شب یلدا.

سفری سخت اما شیرین و دلچسب

بعضی از ما سفر را آنچنان سخت و دشوار می‌دانیم که حاضر نیستیم به این راحتی‌ها از گوشه دنج خانه و اتاقمان پا را فراتر بگذاریم، الا برای امور ضروری چون رفت و آمد سر کار که اگر آن را هم نرویم چیزی برای خوردن نداریم. اما ببینید که این خانواده چهار نفره ایتالیایی چطور بار و بندیل زندگی خود را خلاصه کرده‌اند در چند کوله و کیسه و آن را بسته‌اند پشت دوچرخه‌هایشان و دسته‌جمعی زده‌اند به دل جاده، آن هم جاده‌های ایران. آنها شهرهای مشهد و نیشابور را پشت سر گذاشته و عازم یزد و اصفهان هستند.

یاد کوچه‌های آشتی‌کنان بخیر...

از آنجا که این چمدان در پنجشنبه‌ای به زیرچاپ می‌رود که اولین روز هفته‌اش میلاد پیامبر اخلاق و رحمت بوده و اواسط آن شب خاطره‌انگیز یلدا، بد ندیدیم که مطالبی از این جنس مهربانی را در این شماره بیشتر داشته باشیم. برای همین می‌رویم سراغ کوچه‌های آشتی که در کشورمان بی‌شمار بوده‌اند؛ البته در گذشته و نه امروز. کوچه‌های آشتی به کوچه‌هایی می‌گفتند که عرضی کمتر از یک متر داشته‌اند و به دلیل عدم امکان عبور همزمان دو نفر، کوچه آشتی‌کنان نامیده می‌شدند. این کوچه‌ها امروز هم به تعداد اندک در کشورمان وجود دارند، نمونه‌اش کوچه آشتی‌کنان سرشور17 در مشهد که همچنان پابرجاست و اجازه قهر و کینه‌ورزی به عابران و همسایگانش نمی‌دهد. ای‌کاش همه کوچه‌هایمان کوچه آشتی بود.