داستان یک فرقه سقوط کرده

در تلویزیون ارمغان تاریکی و پروانه جزو این دسته آثار محسوب می‌شود. آثاری که علاوه بر آن که به لحاظ محتوایی بسیار تاثیرگذار بودند به لحاظ اجرایی و فرمی هم استانداردهای بسیار چشمگیری داشتند. در واقع این آثار آن قدر فیلمنامه خوب و منسجمی داشتند که حتی سختگیرترین منتقدان را هم با خود همراه می‌کرد. در واقع آنچه این آثار را نسبت به آثار پیشین کاملا مجزا می‌کرد شخصیت‌پردازی خوب، انسجام صحنه‌ها و از همه مهم‌تر اجرای بسیار حرفه‌ای بود که همه را راغب می‌کرد این آثار را تا انتها دنبال کنند.

در سینما هم کم و بیش شاهد چنین اتفاقاتی هستیم. همین الان فیلمی با همین موضوع روی پرده رفته است. «سیانور» آن‌قدر خوب و جذاب پرداخت شده که می‌توان از آن به‌عنوان الگویی برای ساخت چنین آثاری یاد کرد.

فیلم تازه بهروز شعیبی از فیلمنامه و بازیگران خوبی سود می‌برد اما آنچه این فیلم را دیدنی کرده، این است که سازندگان بخوبی پی‌برده‌اند که تا چه اندازه باید وقایع داستان را با مخاطب در میان گذاشت و از آن مهم‌تر این‌که فیلم آنچنان به لحاظ صحنه‌پردازی و طراحی لباس خاص است که به این زودی از یادها نمی‌رود.

مهدی غلامحیدری - دبیرقاب کوچک