تماشاگر نباید احساس ضرر کند

این اتفاق ممکن است برای علاقه‌مندان به فوتبال در دنیا عجیب باشد؛ اما برای بسیاری از هواداران فوتبال در ایران خاطره است! خاطره ورود پنهانی به ورزشگاه‌ها، ورود با مخاطره از زیر و روی فنس‌های توری، از روی سیم خاردارها، فرار کردن از دست راننده‌های اتوبوس و کرایه ندادن و... همه برای بی‌پولی و عشق به فوتبال. این فوتبال است که می‌تواند آدم‌ها را تا این اندازه جادو کند. قبل از داربی‌ها همیشه هواداران شهرستانی‌، سوژه خوبی برای گزارش هستند. آنها که با سختی خود را به آزادی می‌رسانند. گاهی در برف و سرمایی استخوان‌سوز. چند سالی است که شهرداری برایشان سرپناهی درست کرده؛ اما آن روزهایی هم که سرپناهی نبود، عشق به فوتبال، گرمشان می‌کرد. یا در ترمینال‌ها کز می‌کردند و در اتوبوس‌ها می‌خوابیدند یا جایی کنار ورزشگاه برای خود پیدا می‌کردند و در خود فرو می‌رفتند تا سرمای شب را سپری کنند و فردای آن شب، ستاره‌های محبوبشان را از نزدیک ببینید. تشویق‌شان کنند و جلوه‌ای دیگر به عشق‌شان بدهند.

سرما از راه رسیده است و لیگ برتر فوتبال گام به روزهای حساس خود می‌گذارد. اگر انتظار داریم وقتی سوت آغاز بازی به صدا درمی‌آید، روی سکوها شور و شوق و حرارت ببینیم، باید به امنیت و آسایش تماشاگران فکر کنیم. تمام ایران فقط ورزشگاه آزادی نیست (که البته این عروس ورزشگاه‌های ایران هم مشکلات متعددی دارد). دردناک است که هنوز هواداران فوتبال از ورزشگاه‌هایی صحبت می‌کنند که در شهرهای مختلف، سرویس بهداشتی مناسب، آبخوری سالم و نمازخانه و صندلی آبرومند ندارد. عشق یک سر، دردسر است. به همان اندازه که تماشاگران عاشق فوتبال هستند، فوتبال هم باید عاشق آنها باشد و این عشق در مدیریت مدیران و شیوه بازی تیم‌ها تجلی پیدا می‌کند. اگر مدیران ورزش شهرها و استان‌ها به امکانات ابتدایی ورزشگاه‌ها فکر کنند و مدیران باشگاه‌ها و مربیان و بازیکنان تیم‌ها به فوتبالی زیبا، همیشه ورزشگاه‌ها را مملو از تماشاگر خواهیم دید. فوتبال، اگر کیفیت داشته باشد، تماشاگر حتما آن را از نزدیک خواهد دید. به شرط آن که بعد از بازی، احساس تلخ زیان نداشته باشد.

مهدی توتونچی

روزنامه‌نگار